Wszyscy pacjenci po stacjonarnym leczeniu postem w klinikach lub szpitalach wypisywani są z zaleceniem zgłoszenia się w odpowiednim czasie, po około ośmiu do 14 dniach, do swego lekarza domowego. Z reguły po tym czasie lekarz domowy zdążył już otrzymać kopię karty informacyjnej (ostateczne sprawozdanie kliniczne) jako podstawę do porównawczych badań kontrolnych, których jednym z najważniejszych jest obiektywna kontrola masy ciała! Wydaje się to na pierwszy rzut oka banalne; czyż pacjent sam tego nie potrafi, na co ten dodatkowy trud? Ale czy pacjent robi to rzeczywiście zawsze i czy prawidłowo? Ilu to po

gorzkich rozczarowaniach w ogóle nie odważa się przypatrzeć sobie jak należy? Że ten trud jest konieczny, dowodzi fakt, iż całe organizacje, jak np. »Weight Watchers« budują na tym swój sukces.

Ponieważ nadwaga bywa tak często powiązana w najróżniejszy sposób ze wszelkimi czynnikami ryzyka, musi być rozpatrywana jako samoistny czynnik ryzyka i odpowiednio zaklasyfikowana przez lekarza domowego. Dziedziny tej nie można więc pozostawić laikom, lecz poddać dyspozycji lekarza domowego. Poza tym unikanie przyboru wagi już ze względów kosmetycznych tak bardzo leży na sercu zagrożonym albo dotkniętym tą przypadłością pacjentom, najczęściej płci żeńskiej, iż kontrolę przez lekarza domowego

albo przez pielęgniarkę, pełną zrozumienia i empatii, odbierają oni jako wielkie ułatwienie. Przy tym prędzej są skłonni do porozmawiania o innych problemach, także psychicznych i przyznać się do takich czy innych błędów w postępowaniu.

Ponadto w ten sposób nadarza się najlepsza okazja, by oznaczyć w razie potrzeby i inne ważne parametry, jak np. ciśnienie krwi, pojemność życiową, gospodarkę lipidową we krwi, cukier, kwas moczowy czy elektrolity, albo skontrolować strefy bólu, ruchomość stawów i cechy tętna, na co pacjent często »nie ma czasu« albo się wymiguje. W ten sposób można tylko pogłębić wzajemne poznanie się i zrozumienie, ku obustronnej korzyści.

Utworzone w ten sposób »compliance« daje się wówczas łatwiej rozciągnąć na inne ważne dziedziny, jak sposób odżywiania się, dieta czy konieczne dni postu, optymalny program ruchowy, ćwiczenia fizyczne i jakiś trening relaksacyjny. Oczywiście w ten sposób ułatwione też zostaje nadzorowanie niezbędnego leczenia farmakogicznego, gdyż wielu pacjentów przyjmuje przepisane leki zbyt nieregularnie, tylko sporadycznie albo wcale. Wiele lekarstw ląduje po prostu w koszu na śmieci; tu przy nadzorowaniu

odgrywają rolę także aspekty ekonomiczne.

W ogólności wzrasta u pacjenta w ten sposób świadomość odpowiedzialności za siebie, a lekarz staje się nie tylko pomocnikiem w potrzebie, terapeutą w przypadku choroby, lecz także doradcą życiowym w ważnych kwestiach, niezawodnym przyjacielem. I tak z biegiem czasu w lekarskiej praktyce ogólnej może rozwinąć się zapotrzebowanie na post w grupach, prowadzonych ambulatoryjnie.