W porównaniu z naszymi przodkami żyjemy cztero krotnie dłużej niż oni. Specjaliści twierdzą, że w najbliższym czasie będziemy żyć jeszcze dłużej a to dzięki postępowi inżynierii tkankowej oraz nanotechnologii. Co ciekawe badania poszły, że jełki zwierzęta ograniczymy dzienną dawkę kalorii to potrafią one żyć dłużej nawet o 30%. Teoria mówi, że im więcej jemy tym bardziej się utleniamy, czyli starzejemy. Dlatego warto posiadać wiedzę jak możemy wydłużyć sobie życie. Starzenie jest jednak bardzo skomplikowanym zjawiskiem, z jakim ma doczynienia medycyna. Teraz głównej jego przyczyny upatruje się w nagromadzeniu uszkodzeń materiału genetycznego. Każdy z nas podlega starzeniu i każdy z nas nieco inaczej. Wpływ na to ma bardzo wiele czynników. Dzięki badaniom na muszkach czy szczurach wiemy już nieco więcej o procesie starzenia się. Proces ten nie jest zaprogramowany genetycznie, ale jest skutkiem nagromadzenia się uszkodzeń materiału genetycznego oraz ważnych dla życia białek i lipidów. Na to wszystko wpływają czynniki genetyczne i nie genetyczne. Modyfikując środowisko możemy wpłynąć na aktywność kluczowych dla starzenia szlaków. Chodzi tu na przykład o poziom stresu, tempo metabolizmu itd. Dzięki temu można opóźnić starzenie. Do około 85 roku życia udział genów w regulacji starzenia i jego tempa wynosi tylko 25 – 30 procent. Zaś resztę stanowią czynniki środowiskowe i tryb życia. Jeśli chodzi o długowieczność to w przeciwieństwie do starzenia jest ona uwarunkowana genetycznie. Opisano już spora ilość Genew, która ma znaczenie odnoście tępa starzenia. Wśród czynników środowiskowych, które mogą wpłynąć na długość naszego życia wysuwa się dieta. Dlatego powinniśmy zadbać o to by naszemu organizmowi wraz z pożywieniem dostarczyć substancji niezbędnych do utrzymania młodego epigenomu. Pokarmy o korzystnym działaniu to zwykle te pochodzenia roślinnego. Chodzi tu o warzywa, owoce, jagody, orzechy, nasiona. Bardzo wskazane są owoce morza i ryby nieco rzadziej nabiał i mięso. Warzywa i owoce najlepiej zjadać na surowo lub po jak najmniejszej obróbce termicznej. Kaloryczność zjadanych posiłków powinna być jak najmniejsza. Z badań wynika, że zwierzęta na diecie chorują znacznie mniej i żyją znacznie dłużej. Powinniśmy jadać mniej za to bardziej wartościowo. Podobnie bardzo duże znaczenia ma stres. Nadmierna przedłużona aktywacja osi stresu z dużą produkcją kortyzolu wpływa na ośrodkowy układ nerwowy.

Pszenica lub żyto gotowane: namoczyć na noc 1 szklankę zboża w 3 szklankach wody i gotować 2-3 godziny (w szybkowarze 30 min), pod koniec dodać sól. Podawać np. z marchewką duszoną na oleju. Kasza jęczmienna (pęczak) gotowana: 1 szklankę namoczyć na kilka godzin i ugotować z 3 szklankami wody i szczyptą soli. Po 15 min zmniejszyć gaz i dogotować około godziny lub po 15 min gotowania zawinąć garnek w gazety i koc i pozostawić na 2-3 godziny. Można podawać wymieszane z grzybami i cebulą uduszonymi na oleju. Zamiast pęczaku można ugotować (razem) kaszę gryczaną z ryżem. Kasza gryczana gotowana: zagotować 3 szklanki osolonej wody, wsypać 1 szklankę kaszy gryczanej, gotować kilka minut bez pokrywki, dogotować na małym ogniu 20-30 min pod przykryciem. Soczewica gotowana: 1 szklanka moczonej kilka godzin w wodzie soczewicy gotować pół godziny w 2 i % szkl. wody z dodatkiem liścia laurowego, cząbru, soli.
Ryż brązowy gotowany: 1 szklankę ryżu zalać 2 szkl. wody i gotować 1 godzinę. Pod koniec gotowania osolić.
Prażone siemię lniane: 25 łyżeczek siemienia uprażyć na patelni z solą i krótko zmielić w młynku od kawy. Używać do posypywania kasz, płatków, placków, naleśników.
Kasza kukurydziana na słodko: 2 szklanki ugotowanej kaszy kukurydzianej (gotować 1 szklankę kaszy z 3 szklankami wody i szczyptą soli) przełożyć do żaroodpornego naczynia, przykryć utartymi jabłkami, wymieszanymi z 3 łyżkami powideł śliwkowych i zapiec. Podawać posypane bakaliami. Placki z mąki razowej: 2 szklanki mąki razowej (może być pszenna, żytnia, gryczana itp.) wymieszać z 1 jajkiem (białkiem), szczyptą soli i wodą, żeby powstało dość gęste ciasto. Smażyć na oleju. Placuszki z płatków owsianych i jarzyn: udusić na oleju utarty seler, cebulę, por, dodać 1 szklankę płatków owsianych, % szklanki mleka i jeszcze podgotować. Uformować placuszki 1 cm grubości, zanurzać w jajku i bułce tartej. Upiec w piekarniku na wysmarowanej olejem blasze.
Bliny z mąki gryczanej i pszennej razowej: 2,5 dkg drożdży rozpuścić w szklance ciepłego mleka, dodać 1 łyżeczkę cukru i zostawić na 15 min żeby urosły. Wymieszać z 1 i % szklanki mąki gryczanej i 1 i % szklanki mąki pszennej razowej, dodać żółtko, 2 dkg masła, szczyptę soli, rozpuszczone drożdże, 2 szklanki mleka, zostawić w ciepłym miejscu na 2 godziny. Dodać pianę, usmażyć na oleju bliny grubości ok. pół cm. Podawać z surówkami, pastami.
Makaron z pszennej mąki razowej: lekko przesiać 3 szklanki mąki razowej, dodać 1 jajko, % szkl. wody i szczyptę soli. Zagnieść ciasto, cienko rozwałkować, pokroić w cienkie paseczki, przesypując mąką. gotować we wrzącej, osolonej wodzie 15 min. Podawać z sosami, duszonymi jarzynami, przecierem pomidorowym, grzybami.

Do narządów chłonnych najwyższego rzędu należy zaliczyć białą miazgę śledziony i grasicę. Śledziona jest narządem nieparzystym utworzonym z tkanki siateczkowatej, położonym w jamie brzusznej. O ile węzły chłonne są włączone do układu chłonnego, to śledziona, mimo podobnej budowy, włączona jest do układu krwionośnego. Znaczenie śledziony jest wielorakie:

- jest magazynem krwi, który wyłącza pewną ilość ciałek z krwioobiegu i dopiero przy wzmożonym zapotrzebowaniu na tlen oddaje je z powrotem; – jest narządem rozkładu niektórych krwinek, zwłaszcza erytrocytów; – wytwarza limfocyty i oddaje je do krwi; – wytwarza pewne substancje wzmagające funkcję ochronną ustroju i jego odporność. Grasica składa się z dwóch płatów: prawego i lewego, najczęściej asymetrycznych. Leży ona pośrodkowo poniżej gruczołu tarczowego i do przodu od tchawicy. Kształt i wielkość grasicy są osobniczo bardzo zmienne. W pełni rozwoju jest ona tylko w wieku dziecięcym. Wzrasta do 2-3 roku życia i tę wielkość zachowuje do okresu pokwitania. W miarę starzenia się organizmu miąższ grasicy stopniowo zanika na rzecz tkanki tłuszczowej. W wieku 21-25 lat oba składniki są mniej więcej tej samej wagi. Później następuje coraz większy przyrost tkanki tłuszczowej. Grasica różni się od innych narządów chłonnych istnieniem tzw. bariery immunologicznej. Jest ona narządem chłonnym nadrzędnym. Wszystkie narządy chłonne są przez nią kierowane. W okresie zarodkowym limfocyty produkowane w szpiku kostnym dostają się do grasicy, gdzie “uczą się” rozpoznawania obcych tkanek, a następnie wywędrowują do innych narządów chłonnych, które dopiero w życiu pozapłodowym przejmują funkcję wytwarzania tych ciałek. Znaczenie narządów chłonnych polega przede wszystkim na wytwarzaniu limfocytów. Równocześnie spełniają one rolę filtrów dla przesączających się przez ich tkankę soków tkankowych i chłonki. Można powiedzieć, że narządy chłonne są ochroną “środowiska wewnętrznego” ustroju przed wpływami zewnętrznymi (zakażenie), regulują stosunek organizmu do otoczenia, a zwłaszcza chronią jego skład humoralny. U dorosłego człowieka wszystkie narządy chłonne podobnie jak grasica ulegają redukcji, która zwiększa się z wiekiem. Limfocyty, bardzo liczne we krwi i chłonce w wieku dziecięcym, w miarę starzenia się organizmu stają się coraz mniej liczne i w części narządów chłonnych zanikają prawie zupełnie. Ośrodki reakcji wytwarzają się znacznie rzadziej, a w starszym wieku w ogóle przestają powstawać. To samo dzieje się w czasie długotrwałych chorób wyniszczających organizm. U człowieka zdolność regeneracyjna przejawia się bardzo słabo i zwykle prowadzi do utworzenia tkanki bliznowatej. Po całkowitym usunięciu węzła wytwarzanie się nowej tkanki chłonnej nie jest możliwe. Regeneracja może nastąpić tylko z pozostałych szczątków.

Limfocyty powstają w tkance wszystkich narządów chłonnych. Narządy chłonne zbudowane są z tkanki siateczkowatej, której oczka prawie wyłącznie wypełnione są limfocytami. Rozbudowa tkanki chłonnej w narządy chłonne osiąga różny stopień organizacji. Do najniższych postaci zaliczyć można skupienia limfocytów, które występują przeważnie w błonach śluzowych. Twory te mogą wytwarzać chłonne grudki wtórne. Są to koncentryczne zagęszczenia tkanki chłonnej. Grudki wtórne nie są tworami stałymi i nie są związane z określonym miejscem, lecz powstają w przebiegu przewlekłych stanów zapalnych, po czym znikają i powstają na nowo w innym miejscu. Do niższych postaci narządów chłonnych zaliczyć można: plamy mleczne, grudki samotne, grudki skupione i migdałki. Plamy mleczne są to białawe obszary przypominające plamy rozlanego mleka. Występują one w sieci większej i mniejszej (więzadle wątrobowo-dwunastniczym). Są to skupienia limfocytów zawieszone w tkance siateczkowatej, obficie zaopatrzone w naczynia krwionośne. Nie są to twory stałe. Jeżeli limfocyty wywędrują z nich, mogą wypełniać się tłuszczem i przekształcać w komórki tłuszczowe, a po zaniku tłuszczu z tworu tłuszczowego na nowo może powstać plama mleczna. Znaczenie plam mlecznych polega na obronie organizmu przed bakteriami i ich toksynami. Grudki chłonne samotne są to małe nagromadzenia tkanki limfatycznej. W środku grudki limfocyty są rozmieszczone rzadziej, zaś na obwodzie gęściej, co sprawia, że w środku widać pola jaśniejsze, zwane ogniskami rozmnażania albo reakcji. Grudki chłonne skupione są nagromadzeniem grudek samotnych ułożonych bardzo gęsto koło siebie. Zarówno nad grudkami samotnymi, jak i skupionymi nabłonek błony śluzowej nie posiada żadnych przerw. Naczynia krwionośne rozgałęziają się silnie dookoła grudek i wysyłają do ich wnętrza delikatne naczynia włosowate. Naczynia chłonne nie wchodzą do środka grudek, rozgałęziają się jednak bardzo obficie na ich powierzchni, tworząc zatokowate rozszerzenia i otaczając grudki dookoła. Migdałki stanowią odmienną postać tkanki limfatycznej. Są zbudowane podobnie jak grudki chłonne skupione. Różnią się tym, że naczynia limfatyczne nie dochodzą do nich tak blisko do poszczególnych grudek, jak w grudkach skupionych. Do wyższych postaci narządów chłonnych zaliczamy węzły chłonne. Są to narządy zamknięte, otoczone torebką i włączone w przebieg naczyń chłonnych. Chłonka wpływa do nich przez naczynia doprowadzające, przepływa przez tkankę siateczkowatą, porywa wytworzone limfocyty oraz zostaje przecedzona i odpływa z węzłów przez naczynia odprowadzające. Kształt węzłów chłonnych jest bardzo różny: okrągławy, spłaszczony, nerkowaty, owalny lub w kształcie ziarna fasoli. Z jednej strony znajduje się wgłębienie zwane wnęką. Barwa węzła jest zależna od jego czynności, stopnia ukrwienia i jego położenia. Węzły położone przy wnęce płuca często mają granatowo-stalowe zabarwienie wywołane zawartością pyłu węglowego. Węzły położone w krezce, w związku z przepływem przez nie chłonki obfitującej w tłuszcze, mają zabarwienie mleczne. Węzły położone w pobliżu śledziony i wątroby mają zabarwienie brązowe z powodu obecności barwnika krwi. Wielkość węzłów chłonnych waha się w granicach od mikroskopowej do około 3ż7şcm średnicy. Układają się one w grupy od 2 do 15, chociaż mogą występować również pojedynczo. Każdy narząd i każda część ciała wysyłają w swoją chłonkę do jednej lub kilku grup węzłów. Węzły przynależne do jednego narządu lub jednej części ciała nazywamy węzłami regionalnymi. Węzły chłonne objęte są łącznotkankową torebką, od której odchodzą do wewnątrz beleczki. Tworzą one gruby zrąb węzła, natomiast siateczka tkanki siateczkowatej wytwarza delikatny zrąb położony obok pierwszego. Część obwodową, czyli korę narządu, tworzą grudki chłonne. Część środkową – czyli rdzeń – tworzą limfocyty skupione w bardziej luźne pasma rdzeniowe. Na obwodzie narządu bezpośrednio pod torebką tkankę chłonną obejmuje tak zwana zatoka brzeżna, od niej zaś w kierunku wnęki biegną zatoki pośrednie. Do zatoki brzeżnej dochodzą naczynia chłonne doprowadzające, zaś z wnęki wyprowadzają limfę znacznie mniej liczne, ale grubsze naczynia chłonne odprowadzające.

Wiele osób boi się dentysty, powodem tego jest ból jaki zwykle towarzyszy wizycie, a szczegółowo mówiąc borowaniu. Najczęściej mamy te uczucie zakodowane w naszym mózgu i pochodzi ono z odległych czasów naszego dzieciństwa. W efekcie omijamy stomatologa jak tylko możemy, efektem tego jest utrata zębów w wieku 8 – 10 lat. Wydaje się że znieczulenie rozwiązuje problem, nie jest to jednak prawdą. Spore grono osób tak samo jak borowania boi się zastrzyku znieczulającego. Stomatolog wbija igłę w dziąsło tuz przy zębie. Iniekcja ta może spowodować ból na skutek gwałtownego wstrzyknięcia. Pojawia się nabrzmienie twarzy i odrętwienie które utrzymuje się przez kilka godzin. Jest to spory minus Ponieważ mamy wtedy problemy z jedzeniem i poprawną mowa. Gdy zabieg ma być bardziej poważny to można wykonać zastrzyk w rejonie nerwu trójdzielnego, w ten sposób można znieczulić połowę twarzy na kilka godzin. W najostrzejszych przypadkach można stosować narkozę. Jednak wymaga to obecności anastezjolga i wymaga się wykonania wcześniej odpowiednich badań. Jednak nie zawsze musimy się znieczulać, bowiem we wczesnych atakach próchnicy leczenie może być niemal bezbolesne. Pod warunkiem e zostaną podjęte metody takie jak ozonoterapia, abrazja. Dziś możliwe jest znieczulenie przy użyciu komputera. To maszyna dozuje odpowiednia ilość środka znieczulającego i tempo jego podawania. W ten sposób środek znieczulający podawany jest powoi co owocuje że jest to czynność bezbolesna. Igła wbijana jest delikatnie ruchem rotacyjnym przez co nie uszkadza się tkanek miękkich. Do minimum spada ryzyko wstrząsu, które jest wynikiem podania zbyt dużej ilości środka znieczulającego lub wkłucia się bezpośrednio do naczynia krwionośnego. Podczas znieczulenia komputerowego nie ma tez niemiłego przykurczu twarzy i uczucia odrętwienia. Dzięki temu podczas zabiegu możemy normalnie porozumiewać się z dentystą. Dodatkowym plusem jest to że jedna aplikacja pozwala na znieczulenie więcej niż jednego zęba. Tak naprawdę komputer ten to tylko mikroprocesor odpowiednio zaprogramowany, przypomina on wyglądem długopis. Zanim dojedzie do wkłucia w dziąsło to miejsce to należy znieczulić popers spryskanie go płynem znieczulającym. Jedyną wada tego znieczulenia jest jego cena, znieczulenie za pomocą pena kosztuje trzy razy tyle co zwykłe nakłucie. Mapkę klinik które stosują nowa metodę znieczulania znajdziemy w Internecie. W nim jest także promowana kampania „koniec z dentofobią”. Jest ona skierowana do osób które unikają wizyt u dentysty ponieważ boją się bólu.