Jest to przypadłość zastawki dwudzielnej serca. Wada ta na ogół nie daje żadnych objawów a najczęściej jest wykrywana przypadkowo. A gdy występują jakieś oznaki tej choroby to są to najczęściej: kołatanie serca, przyspieszenie tętna, nieregularna praca. Czasem może to być przyczyna duszności które pojawiają się i znikają po pewnym czasie. Przyczyny tej choroby do dziś dnia są nie wyjaśnione, wiadomo że jest ona wrodzona. Dzielimy ją na wypadanie pierwotne i wtórne. Pierwsza wersja oznacz nieprawidłowości samych płatków które łączą brzegi zastawki z mięśniem. Mogą one być albo pogrubiał i za grube w stosunku do mięśnia zastawki albo zbyt cienkie i za wiotkie by dobrze pracować. Jeśli chodzi o wtórne przyczyny wypadania to do ich przyczyn zalicza się: chorobę wieńcową, nadczynność tarczycy. Choroba ta najczęściej występuje rodzinnie. Najbardziej jednak narażone są osoby ze skoliozą kręgosłupa i nadczynnością tarczycy. Przypadki najcięższe tej przypadłości występują najczęściej u mężczyzn po pięćdziesiątym roku życia. Większą skłonność do tej choroby mają także osoby otyłe i z nadciśnieniem. Powikłania wypadającego płatka wynikają z cofania się krwi z lewej komory do lewego przedsionka. Czasem też zdarza się że te cofanie sięga płuc. Sprzyja to wielu groźnym sytuacjom takim jak tworzenie zakrzepów, duszności czy migotanie przedsionków. Choroba ta może tez doprowadzić do udaru mózgu. Do wizyty u specjalisty powinny nas skłonić objawy opisane na początku artykułu. Jeśli lekarz będzie podejrzewał tę chorobę to zleci nam EKG i echo serca. Często może to być opcja wysiłkowa. Czasem może się okazać potrzebne RTG klatki piersiowej chorego. W otrzymanym w ten sposób obrazie lekarz będzie mógł stwierdzić zastój w płucach oraz powiększenie jamy serca. Większość chorych nie wymaga żadnego leczenia, jednak u niektórych może okazać się potrzebna operacja serca polegająca na wymianie lub naprawie uszkodzonej zastawki serca. Ważne tez by należycie leczyć dziąsła i żeby ponieważ są one najczęstszym źródłem infekcji zastawek serca. Dlatego nie można zapomnieć o częstym i dokładnym szczotkowaniu zębów, a jeśli mamy coś z nimi nie tak lub chorujemy na dziąsła to koniecznie musimy odwiedzić lekarza, nie warto odwlekać. Warto też w przypadku kobiet które zamierzają rozpocząć branie pigułek antykoncepcyjnych by przeprowadziły sobie badania.

Ze wszystkich uzależnień jakie są na świecie najsilniej uzależnia seks. Wszystko to od wieków zapisane jest w naszym DNA i rzadziej naszą planetą, seks jest prawdziwą potęgom. Szacuje się że przeciętny mężczyzna o seksie myśli około 40 razy na tydzień, natomiast nimfoman i nimfomanka myśli co siedem sekund. Osoba która jest uzależniona od seksu będzie go uprawiała przy każdej sposobności, nawet jeśli to niesie ze sobą ryzyko takie jak: choroby, problemy w pracy, utrata związku z partnerką. Często też uprawianie seksu właśnie w ten sposób stanowi ucieczkę od problemów życia codziennego a także od depresji. Nimfomanki często posuwają się do takich kroków jakich żadna kobieta nigdy by nie uczyniła. Niektórzy naukowcy twierdzą że taki szybki seks prowadzi często też do innych chorób. Osoby które naużywają tej przyjemności często popadają w inne nałogi takie jak narkotyki czy alkohol. Pamiętajmy o tym że większość osób uzależnionych nie zdaje sobie sprawy że jest coś z nimi nie tak. Lekarze przyczyn nimfomanii upatrują w patologii rodzinnej. Dziecko które jest właściwie wychowywane, w poczuciu własnej wartosci i godności przejdzie okres dojrzewania bez żadnych powikłań, gdy wejdą w dojrzałe życie nie będą miały problemów z utrzymaniem stabilnych i mocnych związków. Osoby gorzej wychowywane w okresie młodzieńczym często szukają seksu jako podniesienia mniemania o sobie, większego dowartościowania. Leczenie tego uzależnienia jest długotrwałe i wymaga psychoterapii, często też stosuje się środki przeciw depresji i przeciwlękowe. Podsumowując nimfomania jest to stan w którym człowiek nie ma kontroli nad swym życiem erotycznym, nie potrafi odmówić seksu i szuka okazji by było go jak najwięcej. Innym stanem a raczej odchyleniem od normy jest narcyzm, wtedy przedmiotem uwielbienia i podniety erotycznej staje się własne ciało. Kolejne to pedofilia, wtedy człowiek pożąda dzieci jako obiektów seksualnych. Podofilia jest to wielbienie stóp i palców ukochanej osoby. Fetyszyzm – osoby cierpiące na to zjawisko odczuwają przyjemność z posiadania przedmiotu należacego do pożądanej osoby. Może to być dowolna rzecz. Pigmalionizm – jest to osiąganie podniecenia na widok zdjęć i rysunków nawet zdjęć w gazetach, osoba taka może nawet zakochać się w takim zdjęciu. Te zaburzenia nie stanowią problemu jeśli nie są powodem cierpienia człowieka lub osób trzecich.

Jest to toksyna botulinowa a potocznie zwana jadem kiełbasianym, jest ona wytwarzana przez beztlenowe bakterie. Bakterie te najczęściej żyją w glebie ponieważ mają tam idealne warunki dla prawidłowego rozwoju, ale nie tylko ponieważ można je znaleźć także w gnijącej żywności. Można je znaleźć w domowych wekach czyli źle zasterylizowanych konserwach oraz w mięsie i wędlinach które były poddane nieprawidłowej obróbce cieplnej. Ale to nei wszystko bowiem mogą one bytować w wędzonych i suszonych rybach. Gdy bakterie te się rozmnażają to dochodzi do wytworzenia toksyny która może być źródłem zatrucia. I to właśnie ta toksyna a nie sama bakteria wywołuje objawy tej choroby. Poraża ona mięśnie, łączy się z zakończeniami nerwów, uniemożliwiając tym samym uwalnianie neuroprzekaźników, co w rezultacie powoduje skurcz mięśni. Pierwsze objawy występują po około 12 do 36 godzin po zjedzeniu zakażonego pokarmu. Zaczyna się od problemów z widzeniem bowiem mięśnie gałek ocznych są najbardziej narażone na tą toksynę. Po pewnym czasie dochodzi do samoczynnego opadania powiek i zaburzeń w połykaniu. Najbardziej groźne jest zachłyśniecie które może doprowadzić do uduszenia. Ale najbardziej niebezpieczne jest gdy dojdzie do ataku na mięśnie oddechowe, może to doprowadzić nawet do zgonu. Dlatego osoba u której rozpoznano tą chorobę powinna jak najszybciej trafić na oddział intensywnej terapii. Diagnostyka oraz wykrycie choroby opiera się przede wszystkim o wywiad oraz objawy kliniczne, dodatkowo wykonuje się w przypadku podejrzenia wystąpienia tej choroby – badanie krwi. Gdy choroba zostanie w ten sposób potwierdzona to wykonuje się badanie elektromiograficzne które ma na celu ocenić przewodnictwo w nerwach. Jest to podawanie sygnałów do mięśni i sprawdzanie ich reakcji. Jeśli choroba jest już wykryta to terapia powinna rozpocząć się jak najszybciej po to by nie doszło do blokady przewodzenia między nerwami a mięśniami. Najpierw lekarz powinien zadbać o oddech pacjenta, może okazać się niezbędna intubacja oraz użycie respiratora. Równie szybko podać należy antytoksynę botulinową, uzyskuje się ją z surowicy konia. W ten sposób zwalcza się cząsteczki jadu znajdujące się we krwi, niestety na te które połączyły się z nerwami nie mamy w ten sposób już wpływu. Dlatego powrót do zdrowia może trwać nawet kilka miesięcy. Wykrycie tej choroby i blokowania przewodnictwa umożliwiło leczenie i rehabilitację zaburzeń ruchowych.

Leczenie zachowawcze pacjentów z chorobami niedokrwiennymi kończyn dolnych jest ogólnie zastrzeżone dla etapu bólów wysiłkowych, natomiast pacjenci z niedokrwieniem krytycznym czyli bólami spoczynkowymi, martwicą tkanek lub też z chromaniem przestankowym, z dystansem chromania uniemożliwiającym normalne życie, powinni być leczeni operacyjnie. Zwalczanie czynników ryzyka, tam gdzie to możliwe, jest bardzo ważnym, najskuteczniejszym i najtańszym sposobem walki z chorobami naczyń. Profilaktyka ta obejmuje: – zerwanie z nałogiem palenia tytoniu, należy uczynić wszystko, aby pacjentowi w tym pomóc, – leczenie zaburzeń gospodarki tłuszczowej (u ludzi po 65 r. ż. włączamy leczenie farmakologiczne dopiero wtedy, gdy pomimo leczenia dietetycznego utrzymuje się poziom cholesterolu powyżej 250 mg%), – normalizacja ciśnienia tętniczego, – energiczne leczenie cukrzycy, – diagnozowanie i leczenie wrodzonych skaz zakrzepowych (niedobór białka C, S, antytrombiny III, obecność przeciwciał fosfolipidowych i inne). Wyniki prób klinicznych wydają się wskazywać na zjawisko cofania się miażdżycy u pacjentów stosujących się do reżimu niwelującego czynniki ryzyka. Podstawą leczenia zachowawczego chromania przestankowego jest program codziennych marszowych ćwiczeń, które poprawiają przepływ spoczynkowy, wydłużają dystans chromania. Pacjenci z chromaniem, którzy ćwiczą regularnie i zaprzestali palenia papierosów, mają średnio 4-8-krotny wzrost dystansu chromania i najczęściej unikają zabiegu operacyjnego. Program ćwiczeń musi uwzględniać częste u tych chorych schorzenia współistniejące: dusznica bolesna, zastoinowa niewydolność krążenia i niewydolność oddechowa, czyli musi być dobrany indywidualnie. Użycie leków naczyniorozszerzających,.bardzo popularne w przeszłości, nie znalazło przekonujących dowodów klinicznych na ich korzystne działanie. Obecnie najczęściej stosowanym lekiem jest pentoxifyllina. Wykazano, że działa ona poprzez zwiększenie odkształcalności ściany erytrocytów i leukocytów, obniżenie poziomu fibrynogenu, a więc poprzez poprawę właściwości reologicznych krwi, zwiększa dopływ tlenu do mięśni niedokrwionej kończyny. Dawkowanie: 3 x 400 mg (w przypadku istniejących już powikłań naczyniowych 3 x 100 mg). Pełny efekt terapeutyczny uzyskuje się po 2-3 miesiącach stosowania. Główny objaw uboczny to nietolerancja żołądkowo jelitowe., ale łatwo go uniknąć zalecając przyjmowanie leku w czasie posiłku. Spośród wielu próbowanych leków w sytuacji krytycznego niedokrwienia preparaty prostaglandyny El wydają się mieć dobre efekty lecznicze. W naszej klinice stosujemy prostavasin przede wszystkim w 30 minutowych infuzjach dotętniczych I x 10 wg), lub dożylnie 2 x 40 g w 2 godzinnych wlewach.

Antykoagulanty opóźniające krzepnięcie krwi są często stosowane u pacjentów z chorobami naczyń, jak: – zatory i zakrzepica żylna i tętnicza,

- wszystkie przypadki zmian naczyniowych z nadkrzepliwością, z wyjątkiem poheparynowej trotńbocytopenii, – oraz po zabiegach udrażniających i wstawionych protezach naczyniowych.Najczęściej stosowanymi antykoagulantami są: heparyna oraz doustnie podawane pochodne kumaryny. Dawka heparyny jest zależna od indywidualnej wrażliwości pacjenta, zwykle zaczyna się dawką nasycającą 5-10 tys. jednostek, podawaną dożylnie w ciągu 10-15 min. i kontynuuje stały wlew dożylny z prędkością 15-20 jedn./kg/godz. Trzeba stanowczo podkreślić, że stały dożylny wlew heparyny jest najskuteczniejszym i najbezpieczniejszym sposobem heparynizacji, niosącym najmniejsze ryzyko powikłań krwotocznych. Oczywistymi przeciwwskazaniami do stosowania antykoagulantów są: aktywne krwawienie, – operacja neurochirurgiczna, – operacja okulistyczna.

Względne przeciwwskazania obejmują: – owrzodzenia żołądkowo-dwunastnicze, – ciężkie nadciśnienie (rozkurczowe większe niż 130 mmHg), – udar mózgowy stwierdzony w wywiadzie, – brak współpracy chorego,

- brak możliwości laboratoryjnego monitorowania leczenia. Przy leczeniu heparyną kontroluje się czas kaolinowo-kefalinowy (częściowo aktywowany czas tromboplastynowy – aPTT) terapeutyczna wartość aPTT wynosi od 1,5 do 2,5 wartości wyjściowej. Profilaktyka przeciwzakrzepowa przy zabiegach operacyjnych polega na podawaniu małych dawek podskórnych (5000 jedn. co 8-12 godz.), choć przy dużych zabiegach ortopedycznych nie jest w pełni skuteczna. Obecnie, coraz częściej stosuje się heparynę niskocząsteczkową, która słabo działa na antytrombinę III a hamuje czynnik Xa, ma ona bardziej regularny metabolizuy, łatwiejsze dawkowanie, rzadziej daje powikłania krwotoczne oraz małopłytkowość. Podawanie podskórne zwykle składa się ze wstrzyknięć co 6-12 godz. w dawce 10-25 tys. jednostek. Panuje powszechna opinia, że nie trzeba tu kontrolować aPTT. Pochodne kumarynowe (syncumar) są stosowane doustnie i pełne ich działanie ujawnia się 48-72 godzin po rozpoczęciu leczenia. Dawka jest regulowana przez przedłużenie bezpośredniego czasu protrombinowego, który powinien wynosić 1,5-2,0 wartości wyjściowych (najnowsze badania wykazują, że przedłużenie 1,25-1,5 może być wystarczające). Średnia dawka dikumarolu wynosi 200-400 mg/24 godz. przy nasycaniu, podtrzymująca: 25-100 mg/24 godz. Na działanie kumaryn może wpływać wiele leków. Podobnie jak w przypadku heparyny, najczęstszym powikłaniem jest krwawienie. Inne są rzadkie: zatorowość tętniczo-tętnicza, martwica skóry, nudności, wymioty i biegunka. Leczenie fibrynolityczne lub trombolityczne dodało nowego wymiaru leczeniu chorób obwodowych naczyń krwionośnych. Leki takie jak streptokinaza, urokinaza, tkankowopochodny aktywator plazminogenu są stosowane w lecznictwie zamkniętym. W zapobieganiu ostrych powikłań miażdżycowych swoją potwierdzoną rolę terapeutyczną ma leczenie przeciwpłytkowe. Dotychczas najczęściej stosowanym lekiem jest aspiryna i żaden z innych wprowadzanych preparatów przeciwpłytkowych nie potwierdził swojej przewagi nad nią.

Najczęściej ofiarami takich chorób padają dzieci. Ma to swój plus ponieważ przechodzą je wszystkie łagodniej i nie powoduję te choroby żadnych powikłań. Jeśli byliśmy szczepieni to ryzyko zachorowania na konkretną chorobę maleje, jednak żadna szczepionka nie daje 100% gwarancji że będziemy zdrowi. Choroby o których zaraz wspomnę mogą powodować uciążliwe powikłania które najczęściej dotyczą układu oddechowego. Dlatego musimy jak najwcześniej je rozpoznać, a gdy już będziemy pewni ze mamy tą czy inną chorobę to musimy jej przebieg kontrolować razem z lekarzem.
Pierwszą z chorób zakaźnych jest odra. Wirus atakuje drogi oddechowe. Do zakażenia dochodzi od innej osoby która jest nosicielem wirusa. Jest on wydalany kaszląc i kichając. Wirus może w ten sposób trafić do powietrza, lub znajdować się na przedmiotach codziennego użytku. Objawami tej choroby są: gorączka, kaszel, ból gardła, katar, zapalenie spojówek. Przy tej chorobie pomocne jest zwilżanie powietrza w pomieszczeniu w którym przebywa chory, pozwala to na złagodzenie kaszlu i ułatwia oddychanie. Ze względu na oczy trzeba robić okłady z rumianku i w pomieszczeniu zachować półmrok, ponieważ jasne światło podrażnia oczy chorego.
Ospa wietrzna – wirus znajduje się w pęcherzykach które mogą występować na całym ciele, SA one bardzo swędzące. Do zakażenia dochodzi wtedy gdy chory drapie się i w ten sposób rozrywa pęcherze i uwalnia wirusa dalej do następnego człowieka. Według badań potrafi on wędrować przez powietrze i zakażać w odległości kilkunastu metrów od chorego.
Różyczka – do zakażenia dochodzi najczęściej poprzez kontakt z wydzieliną chorego. Choroba ta jest szczególnie groźna dla kobiet w ciąży, dlatego że może zostać zaatakowane także dziecko a to może z kolei prowadzić do jego wrodzonych wad. Dlatego osoby w ciąży powinny unikać dużych skupisk ludzkich, oraz szczególnie dbać o higienę. Objawami tej choroby są: powiększone węzły chłonne, czasem podwyższona temperatura, katar, kaszel. Pojawia się także nieswędząca wysypka w postaci różowych kropek.
Świnka – do zakażenia dochodzi poprzez kontakt z chorą osobą. Nie trzeba jej dotykać, wystarczy znaleźć się w odległości kilku metrów od chorego. Szczególnie na świnkę muszą uważać mężczyźni, ponieważ drobnoustroje mogą zaatakować układ płciowy co w rezultacie może spowodować bezpłodność. Choroba zaczyna się od miękkiego i bolesnego obrzęku twarzy. Szczególnie pod brodą i na szyi. Chorobie towarzyszy także gorączka i ból uszu. W chorobie mogą ulżyć ciepłe okłady na twarz, gdy picie i jedzenie sprawia ból należy pić przez słomkę a jeść lekkie i rozdrobnione potrawy.