Nowotwór ten wyróżnia to że rośnie on długo i wolno, nie dając przy tym żadnych objawów. Objawy te zależą od tego skąd się on wywodzi i gdzie dal przeżuty. Bardzo ważne jest czy nowotwór ten wydziela serotoninę, jest to tak zwany hormon szczęścia. Największą ilość przypadków wystąpienia tego nowotworu notuje się w wyrostku robaczkowym, rzadziej są gdzieś indziej, na ogół także nie produkują wspomnianego hormonu szczęścia. Czasem rak ten zostaje wyryty dopiero gdy z innych powodów wycina się u pacjenta wyrostek. Najgroźniejsze są te przypadki gdy rakowiak pojawia się gdzieś indziej. A już w ogóle najgorzej jak są przeżuty do wątroby. Gdy rak ten już jest rozwinięty to charakteryzuje się on napadami gorąca, do tego występuje przekrwienie skóry, biegunki, świszczący oddech, kaszel, wymioty. W grupie ryzyka znajdują się szczególnie osoby starsze, występuje on częściej u mężczyzn. Większe prawdopodobieństwo zachorowania zaobserwowano też u większej liczby osób po 60 roku życia, oraz u tych którzy cierpią już na chorobę o nazwie MEN1. Jeśli mamy jakieś z wymienionych objawów, i nasilają się one w czasie to powinniśmy udać się do lekarza. Aby wykryć nowotwór trzeba wykonać badanie krwi i wykryć w nim stężenie chromograniny i serotoniny. Często tez przeprowadza się badanie moczu a w nim sprawdza poziom 5HIAA. Gd dadzą one pozytywny wynik to trzeba znaleźć raka i sprawdzić czy nie wystąpiły przeżuty. W tym celu trzeba wykonać badanie obrazowe takie jak czy USG. Lekarz może także skierować nasz na tomograf komputerowy i rezonans magnetyczny. Gdy już rakowiak zostanie wykryty to trzeba podjąć leczenie. Rodzaj leczenia zależy do tego gdzie nowotwór się znajduje oraz czy dał przeżuty. Gdy znajduje się on w wyrostku robaczkowym i jest on mały to najczęściej się wycina wyrostek. Czasem też stosuje się radiole ki takie jak itr i lutet. Co do chemioterapii to jest ona nie wskazana w pierwszym stadium choroby. U osób które miały rakowiaka często wystąpiły choroby serca, a mówiąc szczegółowo dochodzi do deformacji zastawek. Pamiętajmy że jeśli zdiagnozowano u nas rakowiaka to musimy przede wszystkim unikać stresu i alkoholu. Dzięki temu nie będziemy się narażać na napadowe ataki ciśnienia oraz inne niepożądane objawy. Ważne jest by nie zwlekać z wizytą u lekarza, im wcześniej usłyszymy diagnozę tym większe jest prawdopodobieństwo że rakowiak zostanie w pełni pokonany.

Jeśli chodzi o układ moczowy to najczęstszą jego dolegliwością jest zapalenie dróg moczowych. Żeby zminimalizować ryzyko zachorowania na tę chorobę, należy stosować się do kilku wskazówek. Musimy dużo pić. Nie tylko herbatę i kawę ale także soki, herbatki ziołowe i wodę w ilości 1-2 litry dziennie. W ten sposób produkuje się więcej moczu, jest on wydalany a razem z nim bakterie które mogą powodować zapalenie. Kolejnym plusem picia dużej ilości płynów jest fakt że bakterie trudniej się rozmnażają w rozrzedzonym moczu. Następnie korzystajmy z toalety zawsze gdy tylko odczuwamy taką potrzebę, nie przetrzymujmy moczu. Gdy tak robimy to zwiększa się ryzyko powstania zapalenia. Kobiety u których często występuje zapalenie musza się podmywać przynajmniej dwa razy dziennie. Ważne też by po skorzystaniu z toalety podcierać się od przodu do tyłu. Gdy kupujemy płyn do higieny intymnej to zwróćmy uwagę na jego Ph, powinno ono być neutralne. Nie kąpmy się nazbyt często i długo w wannie. Pod tym względem prysznic wypada bardziej korzystnie. Jeśli musisz skorzystać z publicznej toalety to używaj nakładki na deskę lub płynu który ją zdezynfekuje. Podczas miesiączki należy wkładać tampony na góra 2 – 3 godziny. Raz w roku należy wykonywać ogólne badanie moczu. Jeśli jesteś w ciąży to rób to częściej, nawet co miesiąc. Jeśli prowadzisz intensywne Zycie seksualne to ryzyko zapalenia pęcherza jest większe u ciebie. Podczas stosunku bakterie z odbytu i okolic pochwy mają łatwiej przedostać się do cewki moczowej i do całego układu. Dlatego wskazane jest sikanie zaraz po stosunku by oczyścić drogi moczowe. Najlepiej by była oboje parzyli prysznic przed i po stosunku. Gdy masz wielu partnerów pamiętaj o prezerwatywie. Jeśli na coś chorujesz i stosujesz kuracje antybiotykową to pamiętaj o probiotykach. Gdy tylko wystąpią pierwsze objawy zapalenia udaj się natychmiast do lekarza. Mowa tu o świądzie, pieczeniu, bólu, częstym i bolesnym oddawaniu moczu. Jeśli zapalenie się przeciąga to może dojść do zapalenia nawet w nerkach. Wszystkie leki należy stosować z umiarem po konsultacji z lekarzem. Rozwojowi choroby sprzyja noszenie krótkich spódnic, siadanie na mokrej ziemi lub betonie. Opisane porady nie są trudne do zrealizowania, natomiast zmniejsza ryzyko zapalenia pęcherza i to wielokrotnie. Kobiety znacznie częściej zapadają na tę chorobę ponieważ mają krótszy przewód moczowy i bakterie łatwiej mają dostać się do organizmu.

Żylakami nazywamy trwałe, organiczne rozszerzenie żył w postaci sznurów, splotów lub kłębków. Żylaki stanowią jedną z najczęstszych chorób. Stwierdza się je u około 10-15% ludzi, a po 40 roku życia u 30%, częściej u kobiet. Zmiany żylakowate są procesem nieodwracalnym, postępującym, wskutek narastającej niewydolności żył powierzchownych, przeszywających i w końcu głębokich. W miarę upływu lat z obecnością żylaków są związane coraz liczniejsze powikłania, wymagające długotrwałego leczenia i powodujące trwałe inwalidztwo. Dlatego też żylaki można zaliczyć do chorób społecznych. Uwzględniając czynniki usposabiające odróżnia się żylaki: – pierwotne, występujące przy prawidłowym stanie żył głębokich, – wtórne, będące następstwem niedrożności żył głębokich lub przetoki tętniczo-żylnej . W obrębie żylaków pierwotnych wyróżniamy: – żylaki siateczkowate i miotełkowate, – żylaki głównego pnia żyły odpiszczelowej i odstrzałkowej, – żylaki odgałęzień żyły odpiszczelowej i odstrzałkowej, – żylaki żyły biodrowej wewnętrznej. Etiologia

Żylaki powstają w wyniku zaburzenia stosunku między ciśnieniem krwi w żyle a wytrzymałością jej ściany. Do czynników osłabiających ścianę żył bądź zwiększającą w niej ciśnienie krwi należą: – właściwości konstytucjonalne – dziedziczne, wiodące do nieprawidłowego ukształtowania zastawek (wg opracowań bazylejskich wynoszą ok. 77,15%). – obciążenie statyczne “niefizjologiczny tryb życia” – tj. praca stojąca, mała aktywność ruchowa. Do czynników potęgujących objawy choroby żylakowej należą: – wzmożone ciśnienie śródbrzuszne, – porody,

- przebyte choroby żył, – przetoki tętniczo-żylne, – alkoholizm, – otyłość,

- przyjmowanie estrogenów (śr. antykoncepcyjne).

Właściwości konstytucjonalne przejawiają się w atonii niektórych tkanek, zwłaszcza włókien sprężystych (elastopatia), czego wyrazem mogą być: żylaki kończyn dolnych, odbytu, powrózka nasiennego oraz płaskostopie, przepukliny, opuszczenie trzewi. Najczęściej jednak żylakom kończyn dolnych towarzyszą żylaki odbytu i płaskie stopy. Postawa stojąca człowiekajest bardzo ważnym czynnikiem usposabiającym do powstania żylaków. Szczególnie predysponowane są osoby pracujące w pozycji stojącej, a także wykonujące krótkotrwałe wysiłki fizyczne, kiedy to ciśnienie tłoczni brzusznej jest przenoszone do żył biodrowych. W początkowym okresie żylaki pierwotne nie powodują żadnych dolegliwości, a chorzy zgłaszają się do lekarza jedynie ze względów kosmetycznych. Pierwszym objawem jest zwykle uczucie ciężaru, zmęczenia, rozpierania i ciężkości, pojawiające się po długotrwałym staniu i siedzeniu, potem pojawiają się bóle, kurcze mięśni a w końcu obrzęki – zwłaszcza w obrębie stopy i okolicy kostek, z biegiem czasu nie ustępujące po nocnym odpoczynku. Objawy powyższe są wyraźniej zaznaczone w żylakach wtórnych, przsważnietowarzyszą im zmiany troficzne, znaczne obrzęki i owrzodzenia w okolicy kostek. Badanie przedmiotowe

Ma ono na celu stwierdzenie rodzaju żylaków, ich umiejscowienia i rozmiarów, wydolności pni żylnych powierzchownych, wydolności żył przeszywających oraz drożności i wydolności układu żył głębokich. Ponadto należy sprawdzić czy istnieją stany zapalne skóry, zmiany barwnikowe, wypryski, owrzodzenia. Zawsze obowiązuje badanie tętna na obwodzie. Oglądając kończynę chorego (w postawie stojącsj) widzimy liczne wężowate sznury i sploty żylne, często z balonowatymi uwypukleniami. Są one miękkie, niebolesne a stopień ich wypełnienia zależy od ułożenia kończyny. W miejscach przejścia przez powięź niewydolnej żyły przeszywającej powstaje kuliste rozdęcie żylne. Naciskając je palcem możemy wyczuć ubytek w powięzi. Do sprawdzenia drożności żył głębokich, wydolności żył powierzchownych oraz żył przeszywających kończyn dolnych służy szereg prób możliwych do wykonania w każdych warunkach. Należą do nich:

- próba Szwartza,

- próba Trendelenburga, – próba Perthesa,

- próba opaskowa, – próba Pratta.

Próba Szwartza: służy do sprawdzenia wydolności zastawek żyły odpiszczelowej. Opukując palcami jednej ręki żyłę odpiszczelową goleni, wywołujemy falę krwi, którą wyczuwamy w żyle odpiszczelowej na udzie palcami drugiej ręki. W żyle, w której zastawki są wydolne, drganie nie jest przenoszone. Próba Trendelenburga. Chory unosi kończynę dolną do góry, co powoduje opróżnienie żylaków i żył powierzchownych. Gumowym drenem zaciskamy okolicę ujścia żyły odpiszczelowej i polecamy choremu wstać. Zdejmujemy zacisk i obserwujemy kierunek wypełniania się żył powierzchownych. Natychmiastowe wypełnienie się żył powierzchownych z góry na dół świadczy o niewydolności zastawek żyły odpiszczelowej (ryc. 12a). Badanie powtarzamy, z tym, że w pozycji stojącej nie zdejmujemy zacisku. Szybkie wypełnienie się żył powierzchownych i żylaków (do 35 sek.) świadczy o niewydolności żył łączących (próba dodatnia), jeżeli zaś wypełniają się po upływie 35 sek., żyły przeszywające są wydolne (próba ujemna)

Jest to choroba występująca u starszych kobiet, do tej pory była ona bardzo wstydliwa i niewiele z nich decydowało się na podjęcie leczenia, a nawet na wizytę u specjalisty. Nietrzymanie moczu zdarza się w rożnych sytuacjach takich jak kichanie, podbiegnięcie do autobusu, kucanie itp. Jednak nie tylko wysiłek powoduje to nieprzyjemne zjawisko bowiem równie dobrze może ono występować bez jakiejkolwiek przyczyny. Taka sytuacja wpędza kobiety w stres. Choroba ta dotyczy blisko 3 milionów kobiet w naszym kraju, najczęściej mają z tym problemy te panie u których podczas porodu doszło do rozciągnięcia mięśni cewki moczowej. To spowodowało że nie działają one tak sprawnie jak wcześniej. Winne mogą też być hormony bowiem do tej przypadłości dochodzi u pań po 45 roku życia gdy produkcja estrogenów zostaje zmniejszona. Najgorzej choroba ta oddziaływuje na psychikę osoby chorej. Taka kobieta może cały czas o tym myśleć, uważać by toaleta była zawsze pod rękom, często też ograniczają one wizyty towarzyskie. Choć problem dotyka bardzo dużej ilości kobiet to tylko niewielki procent z nich podejmuje leczenie. Są trzy typy tej choroby, najpowszechniejsze jest NTM wysiłkowe które jest efektem osłabienia mięśni miednicy. Następuje podczas wysiłku, wtedy często w jamie brzusznej zwiększa się ciśnienie. Kolejny typ to nadreaktywność pęcherza czyli parcie naglące. Pęcherz w takich przypadkach często się kurczy co owocuje tym że odczuwamy nagłą potrzebę oddania moczu. Najgorsze jest to że tych skurczy pęcherza nie da się kontrolować. Jest też kolejny typ będący mieszaniną dwóch wymienionych. Jest on szczególnie uciążliwy. Większość kobiet z tą dolegliwością ukrywa ją i jest to wielki błąd. Warto jak najszybciej udać się do ginekologa lub urologa i mu o wszystkim powiedzieć. Choroba ta nie jest dla tych osób niczym nadzwyczajnym. Na podstawie rozmowy są w stanie ja zdiagnozować lub ewentualnie zlecić badania dodatkowe. Są też ćwiczenia które poprawia działanie mięśni cewki moczowej. To nic innego jak zaciskanie i rozluźnianie tych mięśni. Możemy to robić w każdej chwili nawet podczas oglądania telewizji. Z czasem należy zwiększać czas zaciskania z kilku nawet do kilkunastu sekund. Nie zaciskajmy przy tym mięśni pośladków. Ćwiczenia te polecane są wszystkim kobietom w okresie ciąży, właśnie po to by zapobiec NTM po ciąży. Jeśli ćwiczenie to nie pomaga to lekarz może polecić ćwiczenie że specjalnymi ciężarkami które są w postaci kulek. Kupuje się je w aptekach i sklepach z akcesoriami do rehabilitacji.

Choroba ta w skrócie nazywana jest SM jest to choroba która zyskała sobie renomę najbardziej przewlekłej spośród wszystkich przewlekłych schorzeń. Znamy już ją od ponad stu lat to i tak jej leczenie jest bardzo trudne. Choroba ta pozostawała w cieniu aż do czasu gdy ktoś sławny zachorował na nią, wtedy zrobiło się o niej głośno i problem został dostrzeżony. W miejscu uszkodzenia osłon mielinowych włókien nerwowych powstają stwardnienia, powoduje to przerwy w przesyłaniu impulsów nerwowych, często występuje ich całkowity brak. Powoduje to ze sygnał z mózgu nie dociera tam gdzie powinien. W efekcie np. nasza ręka nie wie że ma się zacisnąć. Zmiany te są rozsiane po całym ciele i mogą występować w wielu miejscach. Osoba chora jest sprawna intelektualnie natomiast nie ma kontroli nad swym ciałem które staje się bezwładne. Choroba ta ma masę odmian, dlatego nie daje się choremu perfekcyjnych informacji np. co go czeka i kiedy pozostanie mu tyko wózek inwalidzki. Choroba ta nie jest śmiertelna, nie powoduje też nagłego paraliżu, choć prawdopodobieństwo życia na wózku jest spore. Daje ona o sobie znać rzutami raz jest gwałtowne zaostrzenie a raz złagodzenie a nawet cofnięcie. U 10% chorych zmiany są łagodne, choroba ta prawie nie ma wpływu na codzienne życie. U innych 10% jest to przypadek ciężki w ciągu kilku lat stają się uzależnieni od bliskich. Są też przypadki choroby bezobjawowej, wykrytą ją dopiero podczas sekcji zwłok u osób które zmarły z innych przyczyn. Pozostały procent pacjentów posiada chorobę z typowym przebiegiem. Zaczyna się od problemów z koordynacją ruchową co owocuje zaburzeniami w chodzeniu i ruszaniu rękami. Pojawiają się zaburzenia czucia, niedowład, problemy z widzeniem, problemy z mową, zaburzenia snu, depresja. Chorobę rozpoznać jest stosunkowo trudno, w standardzie są badania neurologiczne, sprawdza się też przewodzenie bodźców. Chorobę wykrywa rezonans magnetyczny który pozwala także obserwować jej postęp. Najgorsze jest to że do tej pory nie ma leków które skutecznie leczą tą chorobę. Możliwe jest jedynie spowolnienie jej postępowania poprzez podawanie sterydów. Chorym aplikuje się też środki regulujące napięcie mięśni, często też zażywają środki antydepresyjne. Wskazana jest także rehabilitacja która ma za zadanie rozciągać mięśnie i je wzmacniać. Ważna jest także psychoterapia, ponieważ osoby te mają skłonność do popełniania samobójstw. Dlatego psychoterapia pomaga pacjentowi walczyć z chorobą i nie poddawać się. Choroba ta występuje trzy razy częściej u kobiet niż u mężczyzn. Atakowane najczęściej są osoby mieszkające w klimacie umiarkowanym.