Żylakami nazywamy trwałe, organiczne rozszerzenie żył w postaci sznurów, splotów lub kłębków. Żylaki stanowią jedną z najczęstszych chorób. Stwierdza się je u około 10-15% ludzi, a po 40 roku życia u 30%, częściej u kobiet. Zmiany żylakowate są procesem nieodwracalnym, postępującym, wskutek narastającej niewydolności żył powierzchownych, przeszywających i w końcu głębokich. W miarę upływu lat z obecnością żylaków są związane coraz liczniejsze powikłania, wymagające długotrwałego leczenia i powodujące trwałe inwalidztwo. Dlatego też żylaki można zaliczyć do chorób społecznych. Uwzględniając czynniki usposabiające odróżnia się żylaki: – pierwotne, występujące przy prawidłowym stanie żył głębokich, – wtórne, będące następstwem niedrożności żył głębokich lub przetoki tętniczo-żylnej . W obrębie żylaków pierwotnych wyróżniamy: – żylaki siateczkowate i miotełkowate, – żylaki głównego pnia żyły odpiszczelowej i odstrzałkowej, – żylaki odgałęzień żyły odpiszczelowej i odstrzałkowej, – żylaki żyły biodrowej wewnętrznej. Etiologia

Żylaki powstają w wyniku zaburzenia stosunku między ciśnieniem krwi w żyle a wytrzymałością jej ściany. Do czynników osłabiających ścianę żył bądź zwiększającą w niej ciśnienie krwi należą: – właściwości konstytucjonalne – dziedziczne, wiodące do nieprawidłowego ukształtowania zastawek (wg opracowań bazylejskich wynoszą ok. 77,15%). – obciążenie statyczne “niefizjologiczny tryb życia” – tj. praca stojąca, mała aktywność ruchowa. Do czynników potęgujących objawy choroby żylakowej należą: – wzmożone ciśnienie śródbrzuszne, – porody,

- przebyte choroby żył, – przetoki tętniczo-żylne, – alkoholizm, – otyłość,

- przyjmowanie estrogenów (śr. antykoncepcyjne).

Właściwości konstytucjonalne przejawiają się w atonii niektórych tkanek, zwłaszcza włókien sprężystych (elastopatia), czego wyrazem mogą być: żylaki kończyn dolnych, odbytu, powrózka nasiennego oraz płaskostopie, przepukliny, opuszczenie trzewi. Najczęściej jednak żylakom kończyn dolnych towarzyszą żylaki odbytu i płaskie stopy. Postawa stojąca człowiekajest bardzo ważnym czynnikiem usposabiającym do powstania żylaków. Szczególnie predysponowane są osoby pracujące w pozycji stojącej, a także wykonujące krótkotrwałe wysiłki fizyczne, kiedy to ciśnienie tłoczni brzusznej jest przenoszone do żył biodrowych. W początkowym okresie żylaki pierwotne nie powodują żadnych dolegliwości, a chorzy zgłaszają się do lekarza jedynie ze względów kosmetycznych. Pierwszym objawem jest zwykle uczucie ciężaru, zmęczenia, rozpierania i ciężkości, pojawiające się po długotrwałym staniu i siedzeniu, potem pojawiają się bóle, kurcze mięśni a w końcu obrzęki – zwłaszcza w obrębie stopy i okolicy kostek, z biegiem czasu nie ustępujące po nocnym odpoczynku. Objawy powyższe są wyraźniej zaznaczone w żylakach wtórnych, przsważnietowarzyszą im zmiany troficzne, znaczne obrzęki i owrzodzenia w okolicy kostek. Badanie przedmiotowe

Ma ono na celu stwierdzenie rodzaju żylaków, ich umiejscowienia i rozmiarów, wydolności pni żylnych powierzchownych, wydolności żył przeszywających oraz drożności i wydolności układu żył głębokich. Ponadto należy sprawdzić czy istnieją stany zapalne skóry, zmiany barwnikowe, wypryski, owrzodzenia. Zawsze obowiązuje badanie tętna na obwodzie. Oglądając kończynę chorego (w postawie stojącsj) widzimy liczne wężowate sznury i sploty żylne, często z balonowatymi uwypukleniami. Są one miękkie, niebolesne a stopień ich wypełnienia zależy od ułożenia kończyny. W miejscach przejścia przez powięź niewydolnej żyły przeszywającej powstaje kuliste rozdęcie żylne. Naciskając je palcem możemy wyczuć ubytek w powięzi. Do sprawdzenia drożności żył głębokich, wydolności żył powierzchownych oraz żył przeszywających kończyn dolnych służy szereg prób możliwych do wykonania w każdych warunkach. Należą do nich:

- próba Szwartza,

- próba Trendelenburga, – próba Perthesa,

- próba opaskowa, – próba Pratta.

Próba Szwartza: służy do sprawdzenia wydolności zastawek żyły odpiszczelowej. Opukując palcami jednej ręki żyłę odpiszczelową goleni, wywołujemy falę krwi, którą wyczuwamy w żyle odpiszczelowej na udzie palcami drugiej ręki. W żyle, w której zastawki są wydolne, drganie nie jest przenoszone. Próba Trendelenburga. Chory unosi kończynę dolną do góry, co powoduje opróżnienie żylaków i żył powierzchownych. Gumowym drenem zaciskamy okolicę ujścia żyły odpiszczelowej i polecamy choremu wstać. Zdejmujemy zacisk i obserwujemy kierunek wypełniania się żył powierzchownych. Natychmiastowe wypełnienie się żył powierzchownych z góry na dół świadczy o niewydolności zastawek żyły odpiszczelowej (ryc. 12a). Badanie powtarzamy, z tym, że w pozycji stojącej nie zdejmujemy zacisku. Szybkie wypełnienie się żył powierzchownych i żylaków (do 35 sek.) świadczy o niewydolności żył łączących (próba dodatnia), jeżeli zaś wypełniają się po upływie 35 sek., żyły przeszywające są wydolne (próba ujemna)

Z badań wynika że prawie 80% młodych dziewczyn przed 20 rokiem życia uprawia seks i do tego zacho0dzą w ciążę. Oczywiście nie planując na tym poziomie posiadania dziecka. Liczba takich nastolatek co roku sięga 900 000. Dlatego coraz głośniej mówi się o tym że dziewczyna która rozpoczęła życie seksualne powinna stosować skuteczną metodę antykoncepcji. Najskuteczniejsze i najwłaściwsze dla tych kobiet są pigułki dwuskładnikowe, plastry hormonalne i pierścienie dopochwowe. Pigułka dla młodej dziewczyny powinna być niskodawkowa, więc powinna zawierać 20 mikrogramów estrogenu oraz progestagen który przynosi dodatkowe korzyści zdrowotne. Łagodzi on dolegliwości związane z okresem dojrzewania. Dziewczyną z nieregularnym okresem zaleca się pigułki stosowane codziennie przez 28 dni. W ten sposób zostanie uregulowany cykl miesiączkowy. Dla dziewczyn które mają obfite krwawienie przepisuje się pigułki które zawierają walerian estradiolu. Hormon ten po zażyciu ulega przemianie w estradiol. Działanie tego hormonu jest łagodniejsze od tych podstawowych. Są też pigułki wskazane dla dziewczyn które mają problemy z trądzikiem i przetłuszczaniem włosów. Wpływają one w ten sposób na organizm ze zmniejszają działanie męskich hormonów płciowych które odpowiadają miedzy innymi za gruczoły łojowe. Jest też pewna grupa nastolatek u których pigułka taka się nie sprawdzi w ciągu pierwszego roku stosowania. Chodzi przede wszystkim o błędy w zażywaniu, zapominanie o cyklicznym połykaniu itp. Dlatego tym które są mniej systematyczne radzi się stosowanie plastrów hormonalnych, nosi się go przez cały tydzień i wymienia na nowy. Można też zastosować pierścień antykoncepcyjny który wystarczy że wymienimy co miesiąc. Młode kobiety nie powinny stosować wkładek domacicznych, ponieważ grozi to przewlekłym zapaleniem, czasem może doprowadzić do kłopotów z zajściem w ciąże. Niektórzy specjaliści twierdzą że nastolatki powinny stosować dwa środki antykoncepcyjne jednocześnie. Pigułka plus na przykład plaster zapewnia sto procent pewności. Jeśli dodatkowo zostanie użyta prezerwatywa to zabezpieczy ona dziewczynę przed chorobami przenoszonymi drogą płciową. Nastolatka przed zażyciem pigułek powinna przeprowadzić stosowane badania, a wśród nich: ciśnienie tętnice – pomiar, cytologia, oznaczenia hormonalne. Te ostatnie robi się w przypadku gdy występują nieregularne menstruacje lub krwawienia. Nieważne ile dziewczyna ma lat to do ginekologa powinna się zgłosić zaraz po rozpoczęciu współżycia seksualnego. Jeśli nie dochodzi do stosunku to może poczekać nawet do 20 roku życia.

Jest to choroba występująca u starszych kobiet, do tej pory była ona bardzo wstydliwa i niewiele z nich decydowało się na podjęcie leczenia, a nawet na wizytę u specjalisty. Nietrzymanie moczu zdarza się w rożnych sytuacjach takich jak kichanie, podbiegnięcie do autobusu, kucanie itp. Jednak nie tylko wysiłek powoduje to nieprzyjemne zjawisko bowiem równie dobrze może ono występować bez jakiejkolwiek przyczyny. Taka sytuacja wpędza kobiety w stres. Choroba ta dotyczy blisko 3 milionów kobiet w naszym kraju, najczęściej mają z tym problemy te panie u których podczas porodu doszło do rozciągnięcia mięśni cewki moczowej. To spowodowało że nie działają one tak sprawnie jak wcześniej. Winne mogą też być hormony bowiem do tej przypadłości dochodzi u pań po 45 roku życia gdy produkcja estrogenów zostaje zmniejszona. Najgorzej choroba ta oddziaływuje na psychikę osoby chorej. Taka kobieta może cały czas o tym myśleć, uważać by toaleta była zawsze pod rękom, często też ograniczają one wizyty towarzyskie. Choć problem dotyka bardzo dużej ilości kobiet to tylko niewielki procent z nich podejmuje leczenie. Są trzy typy tej choroby, najpowszechniejsze jest NTM wysiłkowe które jest efektem osłabienia mięśni miednicy. Następuje podczas wysiłku, wtedy często w jamie brzusznej zwiększa się ciśnienie. Kolejny typ to nadreaktywność pęcherza czyli parcie naglące. Pęcherz w takich przypadkach często się kurczy co owocuje tym że odczuwamy nagłą potrzebę oddania moczu. Najgorsze jest to że tych skurczy pęcherza nie da się kontrolować. Jest też kolejny typ będący mieszaniną dwóch wymienionych. Jest on szczególnie uciążliwy. Większość kobiet z tą dolegliwością ukrywa ją i jest to wielki błąd. Warto jak najszybciej udać się do ginekologa lub urologa i mu o wszystkim powiedzieć. Choroba ta nie jest dla tych osób niczym nadzwyczajnym. Na podstawie rozmowy są w stanie ja zdiagnozować lub ewentualnie zlecić badania dodatkowe. Są też ćwiczenia które poprawia działanie mięśni cewki moczowej. To nic innego jak zaciskanie i rozluźnianie tych mięśni. Możemy to robić w każdej chwili nawet podczas oglądania telewizji. Z czasem należy zwiększać czas zaciskania z kilku nawet do kilkunastu sekund. Nie zaciskajmy przy tym mięśni pośladków. Ćwiczenia te polecane są wszystkim kobietom w okresie ciąży, właśnie po to by zapobiec NTM po ciąży. Jeśli ćwiczenie to nie pomaga to lekarz może polecić ćwiczenie że specjalnymi ciężarkami które są w postaci kulek. Kupuje się je w aptekach i sklepach z akcesoriami do rehabilitacji.

Najbardziej znane są krwawienia miejscowe. Są one niegroźne i samoistne, powodują mikrourazy śluzówki, mogą powstać przy silnym przedmuchiwaniu osa czy też podczas dłubania w nim. Do takich krwawień zalicza się tez te które powstały w wyniku obecności ciał obcych w nosie. , guzy oraz powszechne zapalenie jamy nosowej. W skład tej grupy wchodzą także takie które zostały wywołane na skutek narażenia na substancje drażniące. Niektóre z nich mogą prowadzić do martwicy śluzówki nosa, ale musi ona być narażona na nie długotrwale. Kolejnym typem są krwawienia ogólne. Są one wynikiem przebiegu chorób zakaźnych, układu sercowo-naczyniowego lub mogą być wynikiem zaburzeń hormonalnych. Jeśli źródło krwi znajduje się poza nosem, mówi się wtedy o krwawieniach rzekomych, choć krew w tych przypadkach i tak wydostaje się przez nos. Zastanówmy się co robić gdy będzie leciała nam krew z nosa. Najważniejsze w takim przypadku jest by nie unosić głowy do góry. Jeśli zrobimy odwrotnie to wcale nie zatamujemy krwawienia a tylko spowodujemy że krew nie będzie wypływała na zewnątrz. A takie postępowanie może doprowadzić do zachłyśnięcia krwią. W takiej sytuacji nie możemy też ocenić jak długo trwa krwotok oraz czy jest obfity. Jeśli krwawienie jest niewielkie to zwykle wystarczy ucisnąć delikatnie skrzydełka nosa lub zrobić sobie zimny okład w postaci np. zmoczonej chusteczki. W ten sposób przyśpieszymy kurczenie naczyń krwionośnych. Jeśli krwi jest więcej to można do nosa włożyć tampon, najlepiej jak by był nasączony jakąś substancją hamująca wydzielanie się krwi. Są też specjalne maści które wzmocnią proces krzepnięcia krwi, nazywa się je hemostatycznymi. Niektóre z nich są wyposażone w wygodny aplikator dzięki któremu łatwiej będzie je wprowadzić do nosa. Jeśli natomiast krwawienie jest bardzo obfite i nie ustępuje po zastosowaniu przedstawionych metod to należy zgłosić się do laryngologa. On przy pomocy specjalnych narzędzi zlokalizuje miejsce występowania krwawienia i zastosuje tamponadę. Jeśli jest taka możliwość to może on zastosować terapię prądem lub laserem by przeprowadzić koagulację naczyń krwionośnych. Gdy krwawienie zostanie już zahamowane należy oczyścić nos ze skrzeplin. Laryngolog włoży nam o nosa specjalny ssak który wyciągnie pozostałości po krwotoku. W warunkach domowych najlepiej do tego użyć chusteczki. Osoby ze skłonnością do krwotoków z nosa powinny często przyjmować witaminę C i rutynę. Substancje te znajdziemy na przykład w Rutinoscorbinie. Lub też Scorbolamidzie. Dzięki temu wzmocnimy uszczelnienie i wzmocnienie nabłonka naczyń krwionośnych.

Obecne lato będzie bardzo obfite w komary, ostrzegają specjaliści. Służą i ulewne deszcze, powodzie i wysokie temperatury, a tego w obecnym roku nie brakowało. Dzięki temu bardzo intensywnie się one rozmnażają. Najwięcej jest ich tam gdzie występują zbiorniki ze stojąca Wdą. Ale nie koniecznie bowiem do rozmnażania wystarczy im oczko wodne czy też kałuża. Jedna samica komara składa do 300 jaj, dlatego tylko w ciągu jednego roku może nas kąsać nawet siedem pokoleń komarów. Komar wyczuwa człowieka z odległości 100 metrów, reaguje on na pot a w szczególności na jeden ego składnik – 4-metylofenol. Jak pewnie wszyscy wiedzą bardzo intensywnie żeruje on od zmroku do wschodu słońca. Podobno jego aktywność wzrasta aż pięciokrotnie gdy jest pełnia. Na pierwszy ogień idą osoby wysokie, ubrane na czarno oraz o szybkiej przemianie materii. Z badań wynika że wegetarianie są bardziej podatni na ataki komarów. Aby czuć się bezpiecznie to warto pod ręką mieć kilka preparatów które skutecznie odstraszą komary. Mleczko jest wydajne gdy chcemy posmarować większe obszary ciała, sztyft raczej służy do ochrony w określonych punktach. Aerozol będzie przydatny nie tylko do ochrony skóry ale też można nim popsikać ubranie i włosy. Najbardziej skuteczne są preparaty zawierające chemiczne substancje takie jak DEET,. Ich opary powodują blokowanie wonienia u komarów, jednocześnie ukrywają zapach naszego potu. Najbardziej popularne SA preparaty Bros, OFF A sio. Są jeszcze preparaty oparte na naturalnych olejach eterycznych, są one dużo zdrowsze. Można je stosować w postaci kremów które nakleja się ubranie. Jeśli chodzi o ataki komarów w domu to należy użyć moskitiery by zablokować im możliwość dostania się do budynku….. Przydatne jest też stosowanie preparatów zwanych ektrofumigatorami, wydzielają one substancje owadobójcze. Substancje wdychane przez komara zaburzają jego układ nerwowy. Jeśli chodzi o przesiadywanie w ogrodzie to skuteczna jest spiralka owadobójcza firmy bross lub Baygon. Można też używać lamp UV które będą wabiły komary, ich minusem jest to że zabija także pożyteczne owady. Skuteczne mogą tez być różne olejki eteryczne a wśród nich szczególnie cynamonowy, kamforowy, miętowy, pomocne może tez być łykanie witaminy B1. Jeśli jednak komary nas pogryzą t warto miejsce ukąszenia posmarować spirytusem salicylowym czy też Fenistilem. Samiec komara ginie zaraz po zapłodnieniu jaj, natomiast samica by je złożyć potrzebuje krwi. Komar nakłuwa się blisko 10 razy ponieważ tylko 5% naszego ciała ma naczynia krwionośne tuż pod skórą, a tylko te umożliwiają komarowi napicie się krwi.