Antykoncepcja naturalna prowadzona w odpowiedni sposób daje wystarczającą skuteczność – to tak na wstępie. Naturalne metody zabezpieczania się przed ciążą SA bezpieczne dla zdrowia, a jeśli stosujemy się do wytycznych gwarantują nam ochronę przed niechcianą ciążą. Najbardziej popularną metodą jest metoda termiczna, polega ona na codziennym pomiarze temperatury ciała, do tego przeprowadzamy ocenę śluzu. Musimy wiedzieć ze metody naturalne nie sprawdzą się u wszystkich kobiet z prostego względu. Największe szanse mają kobiety miedzy 20 a 40 rokiem życia u których cykl miesiączkowy jest regularny. Metody naturalne nie są skuteczna dla osób będących na różnych dietach odchudzających oraz podatnych na stres. Pamiętaj że inne leki takie jak kortykosteroid może obniżyć skuteczność metody naturalnej. Wróćmy do metody termicznej. Chodzi o to że w czasie owulacji temperatura ciała wzrasta średnio o pół stopnia. Wtedy możemy zajść w ciąże. Temperatura ta trwa przez trzy dni po czym następuje jest spadek do normalnej wartości. Wtedy zaczyna się okres niepłodny. Ważne by temperaturę mierzyć codziennie o tej samej porze przed tym jak wstaniemy z łóżka, każdego dnia trzeba używać tego samego termometru. Pomiar najlepiej wykonywać w pochwie lub pod językiem, wtedy unikniemy przypadkowych błędów. Wynik może być oszukany jeśli poprzedni dzień był wyjątkowy np. byłaś na imprezie i piłaś alkohol, zarwałaś noc w pracy, byłaś w długiej podróży. Dlatego aby mieć potwierdzenie trzeba dokonać obserwacji śluzu w pochwie. W czasie dni płodnych śluz jest przeźroczysty i ciągnący się, przypomina świeże kurze białko. . śluz taki najczęściej wysteruje około 9-14 dni po miesiączce i utrzymuje się przez 3-4 dni. Nie należy współżyć na kilka dni przed jego wystąpieniem ze względu na żywotność plemników./ można tez określać dni płodne na podstawie testów owulacyjnych. Polegają one na wykrywaniu w moczu odpowiednich hormonów. Ostatnio pojawił się na rynku układ elektroniczny który można nazwać małym komputerkiem, przeprowadza on pomiar temperatury. Pojawiła się tez pigułka bardzo zbliżona do naturalnej – Qulaira, pobudza ona produkcję naturalnego estradiolu. . największym plusem tej pigułki jest to ze ulega szybkiemu metabolizowaniu, zatem nie obciąża niepotrzebnie wątroby i układu krwionośnego. Niektóre osoby błędnie twierdzą że tak zwany krążek antykoncepcyjny należy do metod naturalnych. Jest to nic innego jak metoda hormonalna. Tylko że w niej trafiają one bezpośrednio do pochwy a nie do układu trawiennego.

Nowotwór ten wyróżnia to że rośnie on długo i wolno, nie dając przy tym żadnych objawów. Objawy te zależą od tego skąd się on wywodzi i gdzie dal przeżuty. Bardzo ważne jest czy nowotwór ten wydziela serotoninę, jest to tak zwany hormon szczęścia. Największą ilość przypadków wystąpienia tego nowotworu notuje się w wyrostku robaczkowym, rzadziej są gdzieś indziej, na ogół także nie produkują wspomnianego hormonu szczęścia. Czasem rak ten zostaje wyryty dopiero gdy z innych powodów wycina się u pacjenta wyrostek. Najgroźniejsze są te przypadki gdy rakowiak pojawia się gdzieś indziej. A już w ogóle najgorzej jak są przeżuty do wątroby. Gdy rak ten już jest rozwinięty to charakteryzuje się on napadami gorąca, do tego występuje przekrwienie skóry, biegunki, świszczący oddech, kaszel, wymioty. W grupie ryzyka znajdują się szczególnie osoby starsze, występuje on częściej u mężczyzn. Większe prawdopodobieństwo zachorowania zaobserwowano też u większej liczby osób po 60 roku życia, oraz u tych którzy cierpią już na chorobę o nazwie MEN1. Jeśli mamy jakieś z wymienionych objawów, i nasilają się one w czasie to powinniśmy udać się do lekarza. Aby wykryć nowotwór trzeba wykonać badanie krwi i wykryć w nim stężenie chromograniny i serotoniny. Często tez przeprowadza się badanie moczu a w nim sprawdza poziom 5HIAA. Gd dadzą one pozytywny wynik to trzeba znaleźć raka i sprawdzić czy nie wystąpiły przeżuty. W tym celu trzeba wykonać badanie obrazowe takie jak czy USG. Lekarz może także skierować nasz na tomograf komputerowy i rezonans magnetyczny. Gdy już rakowiak zostanie wykryty to trzeba podjąć leczenie. Rodzaj leczenia zależy do tego gdzie nowotwór się znajduje oraz czy dał przeżuty. Gdy znajduje się on w wyrostku robaczkowym i jest on mały to najczęściej się wycina wyrostek. Czasem też stosuje się radiole ki takie jak itr i lutet. Co do chemioterapii to jest ona nie wskazana w pierwszym stadium choroby. U osób które miały rakowiaka często wystąpiły choroby serca, a mówiąc szczegółowo dochodzi do deformacji zastawek. Pamiętajmy że jeśli zdiagnozowano u nas rakowiaka to musimy przede wszystkim unikać stresu i alkoholu. Dzięki temu nie będziemy się narażać na napadowe ataki ciśnienia oraz inne niepożądane objawy. Ważne jest by nie zwlekać z wizytą u lekarza, im wcześniej usłyszymy diagnozę tym większe jest prawdopodobieństwo że rakowiak zostanie w pełni pokonany.

Jeśli chodzi o układ moczowy to najczęstszą jego dolegliwością jest zapalenie dróg moczowych. Żeby zminimalizować ryzyko zachorowania na tę chorobę, należy stosować się do kilku wskazówek. Musimy dużo pić. Nie tylko herbatę i kawę ale także soki, herbatki ziołowe i wodę w ilości 1-2 litry dziennie. W ten sposób produkuje się więcej moczu, jest on wydalany a razem z nim bakterie które mogą powodować zapalenie. Kolejnym plusem picia dużej ilości płynów jest fakt że bakterie trudniej się rozmnażają w rozrzedzonym moczu. Następnie korzystajmy z toalety zawsze gdy tylko odczuwamy taką potrzebę, nie przetrzymujmy moczu. Gdy tak robimy to zwiększa się ryzyko powstania zapalenia. Kobiety u których często występuje zapalenie musza się podmywać przynajmniej dwa razy dziennie. Ważne też by po skorzystaniu z toalety podcierać się od przodu do tyłu. Gdy kupujemy płyn do higieny intymnej to zwróćmy uwagę na jego Ph, powinno ono być neutralne. Nie kąpmy się nazbyt często i długo w wannie. Pod tym względem prysznic wypada bardziej korzystnie. Jeśli musisz skorzystać z publicznej toalety to używaj nakładki na deskę lub płynu który ją zdezynfekuje. Podczas miesiączki należy wkładać tampony na góra 2 – 3 godziny. Raz w roku należy wykonywać ogólne badanie moczu. Jeśli jesteś w ciąży to rób to częściej, nawet co miesiąc. Jeśli prowadzisz intensywne Zycie seksualne to ryzyko zapalenia pęcherza jest większe u ciebie. Podczas stosunku bakterie z odbytu i okolic pochwy mają łatwiej przedostać się do cewki moczowej i do całego układu. Dlatego wskazane jest sikanie zaraz po stosunku by oczyścić drogi moczowe. Najlepiej by była oboje parzyli prysznic przed i po stosunku. Gdy masz wielu partnerów pamiętaj o prezerwatywie. Jeśli na coś chorujesz i stosujesz kuracje antybiotykową to pamiętaj o probiotykach. Gdy tylko wystąpią pierwsze objawy zapalenia udaj się natychmiast do lekarza. Mowa tu o świądzie, pieczeniu, bólu, częstym i bolesnym oddawaniu moczu. Jeśli zapalenie się przeciąga to może dojść do zapalenia nawet w nerkach. Wszystkie leki należy stosować z umiarem po konsultacji z lekarzem. Rozwojowi choroby sprzyja noszenie krótkich spódnic, siadanie na mokrej ziemi lub betonie. Opisane porady nie są trudne do zrealizowania, natomiast zmniejsza ryzyko zapalenia pęcherza i to wielokrotnie. Kobiety znacznie częściej zapadają na tę chorobę ponieważ mają krótszy przewód moczowy i bakterie łatwiej mają dostać się do organizmu.

Do narządów chłonnych najwyższego rzędu należy zaliczyć białą miazgę śledziony i grasicę. Śledziona jest narządem nieparzystym utworzonym z tkanki siateczkowatej, położonym w jamie brzusznej. O ile węzły chłonne są włączone do układu chłonnego, to śledziona, mimo podobnej budowy, włączona jest do układu krwionośnego. Znaczenie śledziony jest wielorakie:

- jest magazynem krwi, który wyłącza pewną ilość ciałek z krwioobiegu i dopiero przy wzmożonym zapotrzebowaniu na tlen oddaje je z powrotem; – jest narządem rozkładu niektórych krwinek, zwłaszcza erytrocytów; – wytwarza limfocyty i oddaje je do krwi; – wytwarza pewne substancje wzmagające funkcję ochronną ustroju i jego odporność. Grasica składa się z dwóch płatów: prawego i lewego, najczęściej asymetrycznych. Leży ona pośrodkowo poniżej gruczołu tarczowego i do przodu od tchawicy. Kształt i wielkość grasicy są osobniczo bardzo zmienne. W pełni rozwoju jest ona tylko w wieku dziecięcym. Wzrasta do 2-3 roku życia i tę wielkość zachowuje do okresu pokwitania. W miarę starzenia się organizmu miąższ grasicy stopniowo zanika na rzecz tkanki tłuszczowej. W wieku 21-25 lat oba składniki są mniej więcej tej samej wagi. Później następuje coraz większy przyrost tkanki tłuszczowej. Grasica różni się od innych narządów chłonnych istnieniem tzw. bariery immunologicznej. Jest ona narządem chłonnym nadrzędnym. Wszystkie narządy chłonne są przez nią kierowane. W okresie zarodkowym limfocyty produkowane w szpiku kostnym dostają się do grasicy, gdzie “uczą się” rozpoznawania obcych tkanek, a następnie wywędrowują do innych narządów chłonnych, które dopiero w życiu pozapłodowym przejmują funkcję wytwarzania tych ciałek. Znaczenie narządów chłonnych polega przede wszystkim na wytwarzaniu limfocytów. Równocześnie spełniają one rolę filtrów dla przesączających się przez ich tkankę soków tkankowych i chłonki. Można powiedzieć, że narządy chłonne są ochroną “środowiska wewnętrznego” ustroju przed wpływami zewnętrznymi (zakażenie), regulują stosunek organizmu do otoczenia, a zwłaszcza chronią jego skład humoralny. U dorosłego człowieka wszystkie narządy chłonne podobnie jak grasica ulegają redukcji, która zwiększa się z wiekiem. Limfocyty, bardzo liczne we krwi i chłonce w wieku dziecięcym, w miarę starzenia się organizmu stają się coraz mniej liczne i w części narządów chłonnych zanikają prawie zupełnie. Ośrodki reakcji wytwarzają się znacznie rzadziej, a w starszym wieku w ogóle przestają powstawać. To samo dzieje się w czasie długotrwałych chorób wyniszczających organizm. U człowieka zdolność regeneracyjna przejawia się bardzo słabo i zwykle prowadzi do utworzenia tkanki bliznowatej. Po całkowitym usunięciu węzła wytwarzanie się nowej tkanki chłonnej nie jest możliwe. Regeneracja może nastąpić tylko z pozostałych szczątków.

Limfocyty powstają w tkance wszystkich narządów chłonnych. Narządy chłonne zbudowane są z tkanki siateczkowatej, której oczka prawie wyłącznie wypełnione są limfocytami. Rozbudowa tkanki chłonnej w narządy chłonne osiąga różny stopień organizacji. Do najniższych postaci zaliczyć można skupienia limfocytów, które występują przeważnie w błonach śluzowych. Twory te mogą wytwarzać chłonne grudki wtórne. Są to koncentryczne zagęszczenia tkanki chłonnej. Grudki wtórne nie są tworami stałymi i nie są związane z określonym miejscem, lecz powstają w przebiegu przewlekłych stanów zapalnych, po czym znikają i powstają na nowo w innym miejscu. Do niższych postaci narządów chłonnych zaliczyć można: plamy mleczne, grudki samotne, grudki skupione i migdałki. Plamy mleczne są to białawe obszary przypominające plamy rozlanego mleka. Występują one w sieci większej i mniejszej (więzadle wątrobowo-dwunastniczym). Są to skupienia limfocytów zawieszone w tkance siateczkowatej, obficie zaopatrzone w naczynia krwionośne. Nie są to twory stałe. Jeżeli limfocyty wywędrują z nich, mogą wypełniać się tłuszczem i przekształcać w komórki tłuszczowe, a po zaniku tłuszczu z tworu tłuszczowego na nowo może powstać plama mleczna. Znaczenie plam mlecznych polega na obronie organizmu przed bakteriami i ich toksynami. Grudki chłonne samotne są to małe nagromadzenia tkanki limfatycznej. W środku grudki limfocyty są rozmieszczone rzadziej, zaś na obwodzie gęściej, co sprawia, że w środku widać pola jaśniejsze, zwane ogniskami rozmnażania albo reakcji. Grudki chłonne skupione są nagromadzeniem grudek samotnych ułożonych bardzo gęsto koło siebie. Zarówno nad grudkami samotnymi, jak i skupionymi nabłonek błony śluzowej nie posiada żadnych przerw. Naczynia krwionośne rozgałęziają się silnie dookoła grudek i wysyłają do ich wnętrza delikatne naczynia włosowate. Naczynia chłonne nie wchodzą do środka grudek, rozgałęziają się jednak bardzo obficie na ich powierzchni, tworząc zatokowate rozszerzenia i otaczając grudki dookoła. Migdałki stanowią odmienną postać tkanki limfatycznej. Są zbudowane podobnie jak grudki chłonne skupione. Różnią się tym, że naczynia limfatyczne nie dochodzą do nich tak blisko do poszczególnych grudek, jak w grudkach skupionych. Do wyższych postaci narządów chłonnych zaliczamy węzły chłonne. Są to narządy zamknięte, otoczone torebką i włączone w przebieg naczyń chłonnych. Chłonka wpływa do nich przez naczynia doprowadzające, przepływa przez tkankę siateczkowatą, porywa wytworzone limfocyty oraz zostaje przecedzona i odpływa z węzłów przez naczynia odprowadzające. Kształt węzłów chłonnych jest bardzo różny: okrągławy, spłaszczony, nerkowaty, owalny lub w kształcie ziarna fasoli. Z jednej strony znajduje się wgłębienie zwane wnęką. Barwa węzła jest zależna od jego czynności, stopnia ukrwienia i jego położenia. Węzły położone przy wnęce płuca często mają granatowo-stalowe zabarwienie wywołane zawartością pyłu węglowego. Węzły położone w krezce, w związku z przepływem przez nie chłonki obfitującej w tłuszcze, mają zabarwienie mleczne. Węzły położone w pobliżu śledziony i wątroby mają zabarwienie brązowe z powodu obecności barwnika krwi. Wielkość węzłów chłonnych waha się w granicach od mikroskopowej do około 3ż7şcm średnicy. Układają się one w grupy od 2 do 15, chociaż mogą występować również pojedynczo. Każdy narząd i każda część ciała wysyłają w swoją chłonkę do jednej lub kilku grup węzłów. Węzły przynależne do jednego narządu lub jednej części ciała nazywamy węzłami regionalnymi. Węzły chłonne objęte są łącznotkankową torebką, od której odchodzą do wewnątrz beleczki. Tworzą one gruby zrąb węzła, natomiast siateczka tkanki siateczkowatej wytwarza delikatny zrąb położony obok pierwszego. Część obwodową, czyli korę narządu, tworzą grudki chłonne. Część środkową – czyli rdzeń – tworzą limfocyty skupione w bardziej luźne pasma rdzeniowe. Na obwodzie narządu bezpośrednio pod torebką tkankę chłonną obejmuje tak zwana zatoka brzeżna, od niej zaś w kierunku wnęki biegną zatoki pośrednie. Do zatoki brzeżnej dochodzą naczynia chłonne doprowadzające, zaś z wnęki wyprowadzają limfę znacznie mniej liczne, ale grubsze naczynia chłonne odprowadzające.