Aktywność ruchowa i trening sportowy są zachowaniami korzystnymi z punktu widzenia angiologa, jednak obserwacje ostatnich lat wykazały, że nadmierne obciążenie, zwłaszcza młodzieży, treningiem na poziomie wyczynowym oraz nierozsądne (nadmierne obciążenie osób niewytrenowanych) uprawianie tzw. “joggingu” doprowadziło do zwiększenia częstości występowania zespołów uciskowych tętnicy podkolanowej. Czynniki ryzyka chorób naczyń: Palenie tytoniu jest ściśle związane z rozwojem choroby Buergera, sprzyja także rozwojowi miażdżycy tętnic i przyśpiesza ją. Wystąpienie innych czynników ryzyka: cukrzycy (także upośledzenia tolerancji glukozy w teście doustnego obciążenia), hyperlipoproteidemii (hypercholesterolemii i/lub hypertrójglicerydemii), hyperurikemii (dna moczanowa, kamica nerkowa) oraz nadciśnienia tętniczego każe myśleć o miażdżycy tętnic. Schorzenia przebyte i wspólistniejące: stwierdzenie w wywiadzie przebytego zawału serca, udaru mózgowego, występowania dławicy piersiowej, niewydolności krążenia, zaburzeń rytmu i przewodnictwa serca, nadciśnienia tętniczego wskazuje na tło miażdżycowe tętniczego niedokrwienia. Zapalenia żył powierzchownych, zwłaszcza wędrujące, wyprzedzające lub współistniejące z niedokrwieniem tętniczym stóp lub rąk to zasadnicze elementy pozwalające rozpoznać chorobę Buergera. Zmiany naczyniówe w przebiegu chorób infekcyjnych (dur brzuszny i osutkowy, cholera, płonica, kiła) są obecnie wyjątkowo rzadko spotykane. Należy natomiast pamiętać o możliwości zatorów, zwłaszcza mikrozatorów w przebiegu infekcyjnego zapalenia wsierdzia, o infekcyjnej etiologii części tętniaków oraz o związku etiopatogenetycznym guzkowego zapalenia tętnic i zmartwiających zapaleń naczyń z przebytą infekcją wirusem zapalenia wątroby typu B. Występowanie rumieni skórnych, zwłaszcza charakterystycznego “motyla” na twarzy, nadwrażliwości na światło słoneczne, stanów gorączkowych niewyjaśnionego pochodzenia, obrzęków i zniekształceń stawowych, zapalenia kłębków nerkowych, krwinkomoczu lub niewydolności nerek, zaburzeń miesiączkowania, poronień, niemożności zajścia w ciążę, poli- lub mononeuropatii, drgawek, psychozy, zapalenia opłucnej, osierdzia, aseptycznego zapalenia wsierdzia, niedokrwistości, leukopenii, trombocytopenii – sugeruje, że stwierdzane objawy choroby naczyń są manifestacją układowej choroby tkanki łącznej. Współistnienie owrzodzeń trawiennych żołądka i/lub dwunastnicy wykazano u niemal 30% chorych na przewlekłe niedokrwienie tętnicze kończyn dolnych. Stwierdzenie to ma poważne implikacje terapeutyczne – jest przeciwwskazaniem do stosowania leków przeciwzakrzepowych. Możliwość’współistnienia wrzodu trawiennego powinna być przedmiotem każdego wywiadu z chorym na chorobę naczyniową. Objawy choroby naczyniowej

Objawy niedokrwienia tętniczego kończyn mogą wystąpić nagle (ostro), lub rozwijać się przewlekle. Ostre niedokrwienie tętnicze manifestuje się ochłodzeniem kończyny, nagłym i silnym bólem, zblednięciem i/lub marmurkowatym zasinieniem, zapadnięciem się żył, po ok. 6 godz. porażeniem ruchowym kończyny, niedoczulicą, stężeniem mięśni. Po ok. 24 godz. występują pęcherze i sucha zgorzel kończyny. Przyczyną najczęściej jest zator materiałem pochodzenia sercowego, rzadziej z dużych naczyń (zatory tętniczo-tętnicze), zakrzep tętnicy, uraz. Niekiedy objawy ostrego niedokrwienia występują u chorego, który uprzednio zgłaszał dolegliwości charakterystyczne dla przewlekłego niedokrwienia tętniczego; najczęściej mamy wtedy do czynienia z zakrzepicą miażdżycowo zwężonej tętnicy. Powoli (miesiące, lata) narastający niedobór ukrwienia tętniczego jest charakterystyczny dla przewlekłego niedokrwienia tętniczego. Naturalna historia przewlekłego niedokrwienia tętniczego kończyn charakteryzuje się stópniowym narastaniem dolegliwości, wśród których głównym objawem jest ból.

Choroba ta nie jest trudna do zdiagnozowania, jeśli widzimy że nasze dziecko jest niespokojne i nadpobudliwe to mamy powody do zastanowienia i pewnych podejrzeń. Dziecko takie sprawia kłopoty zarówno w domu jak i na podwórku. Często jest tak że dopiero w najmłodszych klasach nauczyciel zgłasza do rodzica że są problemy z jego dzieckiem. Często wtedy nie włącza się takie dziecko w organizowane zajęcia oraz nie słuch poleceń nauczyciela. Zdarza się ze towarzyszą temu objawy agresji oraz spora gadatliwość. Dziecko takie często też rozpoczyna wiele zadań a żadnego z nich nie doprowadza do końca. To Wszystko może prowadzić do ces tego wagarowania oraz złych wyników w nauce. Jakiś czas temu pojawiła się teoria że rtęć która jest stosowana w kilku szczepionkach może powodować tą przypadłość. Jednak z przeprowadzonych badań na en temat wynika jasno że rtęć nie ma wpływu na układ neurologiczny dziecka. W szczepionkach często jest używany środek o nazwie Timerosal który chroni szczepionkę przed skażeniem. Substancja ta prawie natychmiast jest usuwana z naszego organizmu. Na dzień dzisiejszy u dzieci stosuje się 55 szczepionek, jeśli chodzi o nasz kraj oczywiście. A rtęć znajduje się tylko w tej przeciw wirusowemu zapaleniu watry, mowa o szczepionkach dla dzieci do lat 6. Przyjrzyjmy się bliżej czym tak naprawdę jest ADHD. Po pierwsze nie jest to choroba psychiczna jak sądzą niektórzy. U osób z tą przypadłością wykryto obszary mózgu które są nadaktywne, w głównej mierze dotyczy to miejsca odpowiedzialnego za koncentrację. Ale zmiany te występują także w miejscach odpowiedzialnych za podzielność uwagi. Jeśli zauważymy objawy ADHD u naszego dziecka to należy w pierwszej kolejności udać się do psychologa dziecięcego. Psycholog ten zaleca najczęściej kilka spotkać podczas których rozmawia z dzieckiem i z rodzicami. Do tego oczywiście obserwuje zachowanie dziecka. Często też są wtedy przeprowadzane różne testy an skupienie czy też na iloraz inteligencji. Jeśli psycholog oceni że to jest właśnie ta przypadłość to musimy jak najszybciej udać się do specjalisty w tej dziedzinie. W tym przypadku najczęściej stosuje się leczenie farmakologiczne oraz psychoterapię. Stosuje się między innymi leki odpowiedzialne za nadaktywność mózgu. Jeśli chodzi o psychoterapię to możliwe są zajęcia grupowe lub indywidualne. Ważne są też terapie dla rodziców na których oni nauczą się zmniejszać napięcie psychiczne dziecka. Pamiętajmy także o tym że dziecko takie spala więcej kalorii niż normalny jego rówieśnik. Dlatego warto porozmawiać ze specjalistą nad odpowiednim doborem diety.

Badanie angiologiczne obejmuje:

- badanie podmiotowe (wywiad),

- badanie przedmiotowe,

- badania dodatkowe.

Prawidłowo przeprowadzony wywiad wraz z badaniem przedmiotowym w większości przypadków wystarczają do postawienia diagnozy w chorobach naczyń obwodowych. Badania dodatkowe służą do uściślenia rozpoznania, obiektywizują wyniki badania przedmiotowego, służą wykluczeniu lub wyka-zaniu obecności stanów patologicznych, wpływających na rozwój choroby naczyniowej, ułatwiają wykrycie niektórych, rzadkich chorób. Badanie podmiotowe

Wywiad rodzinny: choroby naczyń nie są dziedziczne, jednakże niektóre stany chorobowe, sprzyjające rozwojowi chorób naczyń występują rodzinnie, dlatego należy każdego pacjenta wypytać o występowanie wśród krewnych cukrzycy, zaburzeń gospodarki lipidowej, otyłości, nadciśnienia tętniczego, dny moczanowej. Istotne są także informacje o występujących w rodzinie narządowych manifestacjach chorób naczyniowych; przebyte przez krewnych zawały serca, udary mózgowe, chromanie przestankowe lub amputacje z przyczyn nieurazowych. Pierwotna żylakowatość w niektórych rodzinach występuje ze wzmożoną częstością. Stany pierwotnej nadkrzepliwości krwi (skaza zakrzepowa, trombofilia) mogą być uwarunkowane genetycznymi niedoborami endogennych antykoagulantów: białek C i S oraz antytrombiny III. W rodzinach obciążonych tymi defektami spotykamy różnorodne kliniczne manifestacje chorób o podłożu zakrzepowo-zatorowym: zawały serca, udary niedokrwienne mózga, niedokrwienie tętnicze kończyn, zakrzepice żylne, zatory w krążeniu dużym i płucnym. Wiek i płeć: mają istotne znaczenie dla sprecyzowania rozpoznania choroby naczyniowej. Miażdżycowe niedokrwienie kończyn dolnych przed 60 rokiem życia występuje 6-7 razy częściej u mężczyzn niż u kobiet. Wiek podeszły – powyżej 70 lat, cukrzyca i hyperlipoproteidemie niwelują różnice w zapadalności na miażdżycę. Początek objawów niedokrwienia tętniczego kończyn w młodym wieku (przed 35 rokiem życia) sugeruje rozpoznanie zakrzepowo-zarostowego zapalenia naczyń (choroby Buergera), na które chorują

prawie wyłącznie mężczyźni. U młodych kobiet zapalne choroby tętnic są zazwyczaj manifestacjami układowych chorób tkanki łącznej, takich jak toczeń trzewny, guzkowe zapalenie tętnic, zespół suchości (Sjógrena), reumatoidalne zapalenie stawów, polimialgia reumatyczna. Niekiedy długo dominują objawy naczyniowe i dopiero wieloletnia obserwacja pozwala sprecyzować rozpoznanie. Patologia żył, zwłaszcza żylaki pierwotne, występuje znacznie częściej u kobiet. Doustna antykoncepcja zwiększa zapadalność na zakrzepicę żył głębokich kończyn dolnych i miednicy mniejszej oraz częstość powikłań zatorowych. Narażenia zawodowe i środowiskowe: poza narażeniem na dwusiarczek węgla (CSz) powodujący przyśpieszony rozwój miażdżycy tętnic oraz narażeniem na wibracje nie spotykamy w polskim przemyśle specyficznych czynników etiologicznych chorób naczyń obwodowych. Niekorzystne warunki pracy, jak narażenie na wilgoć, urazy kończyn, także mikrourazy, praca w gumowym obuwiu, korzystanie ze wspólnych łaźni (grzybice) mogą sprzyjać wcześniejszemu ujawnieniu się dolegliwości i nasilać je. Siedzący tryb życia i pracy sprzyjają otyłości i ujawnieniu zaburzeń gospodarki lipidowej i cukrzycy, nie sprzyjają rozwojowi krążenia obocznego w przypadkach już rozwiniętego niedokrwienia tętniczego kończyn. Praca siedząca i stojąca niekorzystnie wpływa na przebieg niewydolności żylnej kończyn dolnych. Dźwiganie, praca. z rękami uniesionymi do góry, wykonywanie monotonnych ruchów odwodzenia i unoszenia rąk oraz zwyczaj spania z rękami założonymi za głowę sprzyjają ujawnieniu się zespołów uciskowych tętnic podobojczykowych. Długotrwała praca z rękami uniesionymi do góry (np. mycie okien, malowanie ścian i sufitów) to typowa okoliczność wystąpienia powysiłkowej zakrzepicy żyły podobojczykowej i pachowej.

(Bronchitis chronica)
Przewlekłe zapalenie oskrzeli należy do najpospolitszych chorób układu oddechowego. Najczęściej atakuje osoby po 40 roku życia i ma tendencje do nawrotów w zimie. Zapadają na nie również dzieci, u których zapaleniu towarzyszy przerost migdałka gardłowego i powiększenie migdałków podniebiennych. U osób dorosłych może występować po grypie. Częściej zapadają na nie mężczyźni niż kobiety.

Przyczyną zapalenia oskrzeli bywa dwoinka zapalenia płuc, pałeczka Pfeiffera.

Czynnikami usposabiającymi są:

- Nawracające napady ostrego nieżytu, które mają tendencję do przechodzenia w stan przewlekły.

- Występowanie chorób płuc, serca, nerek i innych, w których utrudniony jest powrót krwi żylnej do serca.

- Infekcje zatok obocznych nosa, gardła lub migdałków.

- Chłodny i wilgotny klimat.

- Pyły, gazy, dymy, które mogą się przyczyniać do wywołania zapalenia lub zaostrzać proces chorobowy.

Błona śluzowa wyścielająca oskrzela może ulegać zgrubieniu lub zanikowi. W obu przypadkach komórki i gruczoły zanikają i ostatecznie ulegają zniszczeniu. W większych oskrzelach wytwarza się gęsty, lepki śluz. Początkowo jest go dużo, jednak w miarę postępującego zwyrodnienia komórek jego ilość się zmniejsza. Włókna błony mięśniowej ulegają zanikowi i zwyrodnieniu. W ten sposób dochodzi do osłabienia ścian oskrzeli i ich rozciągnięcia. Może to doprowadzić do tzw. rozstrzeni oskrzeli. W każdym przypadku utrudniony jest wydech. Wskutek utrudnionego oddychania i ustawicznego kaszlu tkanka płucna z czasem ulega rozciągnięciu. Stan taki nazywamy rozedmą. Zmiany te nie pozostają bez wpływu na serce i układ krążenia. Ustawiczny kaszel obciąża serce. W ciężkich przypadkach przy współistnieniu rozedmy wiele naczyń włosowatych w płucach ulega zamknięciu. W związku z tym prawa komora musi wykonywać większą pracę, by przepompować krew przez zmniejszoną ilość naczyń. Prowadzi to do przerostu i rozszerzenia ścian tej komory. W wyniku tych zmian zwiększa się ciśnienie w układzie żylnym z następowym zastojem w układzie żyły wrotnej.

Wyraźnymi objawami i dolegliwościami są:

- Kaszel, który pojawia się szczególnie w zimie, jest coraz bardziej uporczywy i z każdym rokiem trwa dłużej, aż wreszcie utrzymuje się przez cały rok. Zwykle najsilniejszy jest w nocy i wczesnym rankiem. – Świszczący oddech i zwężenie światła oskrzeli (szczególnie rano). – Plwocina skąpa lub obfita.

- Duszność objawiająca się szczególnie przy wysiłku, np. wchodzeniu po schodach.

Stosowane zabiegi

W leczeniu istotnym czynnikiem jest ciepło, jednak nie należy przegrzewać chorego zbyt ciepło ubierając lub pozostawiając w przegrzanym, nie wietrzonym pomieszczeniu. Chory powinien uprawiać regularnie ćwiczenia i mieć dostateczną ilość snu.

Stosuje się leki ułatwiające odkrztuszanie plwociny w ciągu dnia i uśmierzające kaszel w nocy. W razie potrzeby podaje się antybiotyki i środki rozkurczające oskrzela.

Okres ostry

Fizykoterapia

W ramach fizykoterapii stosuje się inhalacje:

- z antybiotyków (jedynie w zakładach zamkniętych służby zdrowia), – z leków działających rozkurczowo,

- z leków działających rozrzedzająco na wydzielinę oskrzeli oraz ułatwiających jej odkrztuszanie,

- z leków działających wykrztuśnie,

- z leków działających przeciwzapalnie i przeciwuczuleniowo. Dodatkowo stosuje się naturalne wody mineralne (kuracja pitna), promieniowanie podczerwone i diatermię krótkofalową.

Masaż

W tym okresie choroby masażu nie wykonuje się.

Kinezyterapia

W tym okresie choroby nie wykonuje się ćwiczeń.

Okres przewlekły

Fizykoterapia

Stosuje się inhalacje jak w stanie ostrym oraz elektroaerozole, promieniowanie podczerwone, promieniowanie nadfioletowe, prądy interferencyjne, diatermię krótkofalową, diatermię mikrofalową, ultradźwięki, magnetoterapię, zabiegi wodne, kąpiele

solankowo-jodowo-bromowe, kurację pitną.

Masaż

Celem stosowanego masażu jest:

- uelastycznienie mięśni oddechowych,

- pobudzenie i ułatwienie usuwania zalegającego śluzu,

- pobudzenie ośrodków czuciowo-ruchowych systemu regulacji aparatu wykonawczego w układzie oddechowym,

- pogłębianie fazy wydechu.

W świecie cukrzyków zawrzało bowiem na światło dzienne wyszła nowa metoda leczenia cukrzycy – operacyjna. Najprawdopodobniej metoda ta może wyleczyć z tej choroby a mówiąc w skrócie polega ona na wyłączeniu dwunastnicy z pasażu pokarmowego. Obecnie lekarze w USA prowadzą badania które mają potwierdzić skuteczność tej metody. Odpowiednie badania mają tez przeprowadzić uczeniu w jednym z polskich szpitali. Co ważne chętni do wzięcia udziału mogą się już zapisywać. Badania te mają być prowadzone w Szpitalu im. Prof. W. Orłowskiego. Pomysł na leczenie cukrzycy typu II woził się z obserwacji jakie przeprowadzono w USA u pacjentów u których przeprowadzono operacje baria tyczne. Zaobserwowano że u osób otyłych z cukrzycą leczonych insuliną, zmniejszenie masy ciała i cofanie się cukrzycy (typ II). Po operacji chorzy którzy brali spore ilości insuliny teraz biorą jej niewielkie ilości lub nawet w tabletkach. Więc postanowiono podobnym leczeniu poddać osoby chude, chore na cukrzyce. Według dotychczasowych badań metoda ta przynosi efekty. Wszystko świadczy o tym że ta metoda może być przełomem w leczeniu cukrzycy typu II. Badacze twierdza że głoszenie iż ta metoda jest super skuteczna jest za wcześnie ponieważ leczenie eksperymentalne objęło zbyt mała grupę chorych. Mimo tego sprawdźmy na czym polega leczenie tą metodą. Nie ma jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie. W cukrzycy typu ilość wytwarzanej przez trzustkę insuliny jest odpowiednia. Chodzi o to że insulina jednak nie jest w pełni wykorzystywana przez nasz organizm. Podejrzewa się że w miejscu w którym wycina się część narządów może powstawać nieznana substancja lub nawet kilka substancji które blokują wchłanianie się insuliny do organizmu. Operacja powoduje że pokarm omija te narządy co może spowodować wydzielanie czegoś co działa odwrotne. Więc jest to jeszcze niejasne i trzeba to dokładnie zbadać. Natomiast pewnym jest że wycięcie tego odcinak z drogi jaką pokonuje pokarm pozwala na zwiększenie wchłaniania insuliny przez nasz organizm. Dlatego ważne jest by te badania były przeprowadzone jak najszybciej. Lekarze w Warszawie zachęcają do brania udziału w badaniach. W badaniu przeprowadza się testy chirurgicznej metody leczenia cukrzycy typu II. Jednak aby móc wziąć udział trzeba spełnić kilka warunków. Mianowicie w ten sposób leczy się cukrzycę tylko typu II, pacjent musi być między 18 a 65 rokiem życia. Podobnie wskaźnik masy ciała nazywany BMI musi wynosić nie więcej jak 35, czyli chodzi o osoby szczupłe i o przeciętnej budowie ciała.