Wiele osób ma je w swoim jadłospisie i to dość często. Natomiast są też osoby które praktycznie ich nie jedzą, poza karpiem w wigilię. Mięso ryby ma kilka razy mniej cholesterolu niż jakiekolwiek inne mięso znajdujące się na co dzień na naszym stole. W rybach jest dużo witamin i białka, mięso składa się w 880% z wody. Jest ono obfite w żelazo, fosfor i wapń. A także znajduje się w nim wiele innych cennych dla naszego organizmu minerałów. Znajduje się w rybach także kwasy tłuszczowe omega-3. Na odwrót w porównaniu z innymi tłuszczami SA to tłuszcze zdrowe dla naszego organizmu. Dlatego czym ryba jest bardziej tłusta tym lepiej. Najwięcej WKT ma makrela, śledź, łosoś i tuńczyk. Dla porównania karp zawiera kilka razy mniej cennych substancji niż makrela. W skład wielonienasyconych kwasów tłuszczowych wchodzi bardzo wiele związków. W rybach znajdują się także alkiloglicerole jest to substancja niezbędna naszemu organizmowi podobnie jak skwalen który także znajduje się w rybach. Dzięki substancjom zawartym w rybach poprawiamy funkcjonowanie naszego całego organizmu. . DHA poprawiają nam humor ponieważ zwiększają przyswajanie neuroprzekaźników w mózgu, powodują one także złagodzenie depresji. Dlatego naukowcy stwierdzili ze spożywanie ryb pozwala na poprawienie humoru, walkę z depresją oraz poprawia spanie. Ryby SA polecane w celu uspokojenia dzieciom z zespołem ADHD. Aby nasz organizm funkcjonował lepiej to należy jeść ryby trzy razy w tygodniu, wtedy to poziom wartościowych substancji będzie wystarczający. Takie trzy posiłki powinny nam dostarczyć około 1kg mięsa rybiego. DHA oraz EPA które znajdują się w rybach zapobiegają postępującemu u osób starszych zwyrodnieniu plamki żółtej. Właśnie u osób starszych jest to jedna z najczęstszych przyczyn ślepoty. Badania potwierdziły że jedzenie ryb min dwa razy w tygodniu pozwala o obniżenie tego ryzyka aż o prawie 40%. Kwasy tłuszczowe walczą z wolnymi rodnikami w naszym organizmie i ograniczają stany zapalne. Te same substancje chronią nasze serce oraz zapobiegają chorobie niedokrwiennej serca oraz miażdżycy. Dzięki nim w naszym organizmie zmniejsza się niepożądany poziom trój glicerydów. Dzięki czemu zmniejsza się nadciśnienie tętnicze które może prowadzić do innych chorób. Ryby dzięki skwalenowi wpływają pozytywnie na naszą cerę odmładzając ja. Poprawiają oddychanie i nawilżanie skóry. Spożywanie większych ilości ryb poprawia funkcjonowanie układu moczowego. Osób jedzące ryby rzadziej zapadają na nowotwory nerek. Niektóre badania potwierdzają że substancje zawarte w rybach pomagają walczyć też z guzami innych narządów.

Zacznijmy od tego skąd w naszych jelitach biorą się gazy. Otóż każdy z nas ma w sowim przewodzie pokarmowym gazy które w mniejszym lub większym stopniu są uwalniane. Szacuje się że standardowy człowiek robi to około 10 razy dziennie. Jednak trafiają się takie osoby u których ilość gazów znajdujących się w jelitach znacznie utrudnia normalne funkcjonowanie. Gdy w naszym wnętrzu jest za dużo gazów to powstają skurcze brzucha które mogą swym charakterem przypominać kolkę. Ból taki ma charakter falowy. Przychodzi , następnie słabnie, po to by za jakiś czas ponownie się nasilić. Czasem ból ten może się przemieszczać. Charakterystyczne jest także rozdęcie całej jamy brzusznej lub jej części. Temu zaś towarzyszy oddawanie gazów, czy też postaci bekania czy wiatrów1). Często te ostatnie są o nieprzyjemnym zapachu, a w ich składzie znajduje się siarka, azot tlen i kilka innych pierwiastków2). Przyczyna wzdęć u niektórych może być zbyt szybkie jedzenie podczas którego połykamy razem z pokarmem duże ilości powietrza. Powietrze to może też się dostać podczas żucia gumy. Gaz może się dostać także z napoi z bąbelkami które spożywamy. Ale w przewodzie pokarmowym znajduje się także gaz pochodzący z bakteryjnej fermentacji niestrawionych cukrów. Wiele zdrowych pokarmów takich jak jabłka, rośliny strączkowe SA bardzo gazo pędne. Dzieje się tak ponieważ zawierają one duże ilości błonnika którego nasz organizm nie może za bardzo strawić. Dlatego dostają się one do jelita grubego i tam są przerabiane przez bakterie. Często możemy dostać wzdęć jeśli leczymy się za pomocą antybiotyków które po prostu wyniszczają naszą florę bakteryjną. Jeśli mamy częste, silne i nawracające bóle to powinniśmy wybrać się do lekarza. Jeśli tym objawom towarzyszą także wymioty czy krwawienie z odbytu może to być ozaka wrzodów lub innych groźnych chorób. Podobnym ważnym objawem którym powinniśmy się przejąć jest nagłe chudnięcie. Najlepszym sposobem leczenia jest odpowiednia dieta oraz właściwy tryb życia. Powiększone ryzyko mają osoby których organizm nie toleruje laktozy czy glutenu. Aby zapobiegać wzdęciom najpierw musimy ustalić jakie pokarmy je wywołują. W tym celu musimy bacznie obserwować nasz organizm i odnotowywać pokarmy które przyczyniają się do powstawania wzdęć. Kolejnym krokiem powinno być graniczenie sytych posiłków, jedzmy częściej a mniej. Unikajmy szybkiego łykania nie do końca pogryzionych pokarmów oraz żucia gumy. U niektórych osób łykanie powietrza może być skutkiem złego dobrania protez zębowych które nie gryzą dokładnie pokarmu. Podobnie u palaczy dym z papierosów wnika także do przewodu pokarmowego, nie tylko do płuc.

Anatomiczną jednostka układu nerwowego jest neuron, czyli komórka nerwowa. Jest ona pobudliwa,to znaczy reaguje na działający na nią bodziec. Reakcja

ta. następuje jednak dopiero wówczas, gdy działający bodziec osiągnie odpowiednią siłę. Najsłabszy bodziec wywołujący reakcję danej komórki nerwowej nosi:nazwę bodźca progowego. Pod jego wpływem następuje pobudzenie komórki nerwowej, czyli wyzwoleniejej potencjału czynnościowego (impuls nerwowy).Powstanie tego potencjału polega na gwałtownej zmianie ładunków elektrycznych po obu stronach/wewnątrz i na zewnątrz) błony neuronu (depolaryzacja), wywołanej przemieszczeniem się jonów Na+ i IC.Szczegółowe informacje dotyczące budowy neuronu i mechanizmu powstawania potencjału czynnościowego znajdują się w rozdziale 2.4.2.5. Zadaniem neuronu jest zatem odebranie informacji zawartej w bodźcu, przełożenie jej na “język”

zrozumiały dla tych komórek, do których jest następnie: przekazywana. W języku tym, będącym językiem potencjału czynnościowego, musi być także zawarta informacja o sile działającego bodźca. Skoro wielkość potencjału czynnościowego jest dla danego neuronów. określonych warunkach zawsze taka sama, to informację o sile bodźca zawiera częstotliwość pojawiania si

potencjałów czynnościowych. Reasumując: odpowiedzią na bodziec progowy, lub silniejszy od niego, jest przepływ przez neuron serii potencjałów czynnościowych równych co do wartości, lecz o częstotliwości proporcjonalnej do siły pobudzenia.

Fala potencjałów czynnościowych przebiega przez neuron w jednym kierunku: od dendrytów, przez ciało komórki aż do zakończeń jego wypustki osiowej – aksonu. Jednakże komórki nerwowe nie przylegają ściśle do siebie, toteż impuls nerwowy nie może być przekazany bezpośrednio do sąsiedniego neuronu. 1 Miejsce przekazywania pobudzenia z aksonu jednej

komórki nerwowej na dendryty, ciało komórki lub akson drugiego neuronu nosi nazwę synapsy. W tym miejscu następuje zmiana sposobu przekazywania informacji – z elektrycznej na chemiczna /rys. 4.62. Błony kontaktujących się komórek nerwowych są rozdzielone szczeliną synaptyczną, przez która informacja przenoszona jest przez mediator, czyli przekaźnik synaptyczny. Zakończenie aksonu, przez który przebiegał potencjał czynnościowy, nosi nazwę błony presynaptycznej. Wydzielane są w niej porcje mediatora (np.

acetylocholiny), które przez szczelinę dyfundują do błony postsynaptycznej, należącej do drugiego neuronu. W błonie tej znajdują się receptory zdolne do przyłączenia cząsteczek przekaźnika. Ilość mediatora wydzielana do szczeliny synaptycznej jest proporcjonalna do częstotliwości impulsów nerwowych, które spowodowały jego uwolnienie. A zatem informacja, która dotarła do błony presynaptycznej, jest przekazywana dalej w takiej samej ilości. Ponieważ cząsteczki mediatora znajdują się w pobliżu błony presynaptycznej, a jego receptory są zlokalizowane jedynie w błonie postsynaptycznej – przekazywanie informacji przez szczelinę synaptyczną jest zawsze jednokierunkowe: od błony presynaptycznej do postsynaptycznej. W błonie postsynaptycznej cząsteczki mediatora połączone z receptorem powodują powstanie serii potencjałów czynnościowych, których częstotliwość jest znowu proporcjonalna do ilości mediatora.

Bywa, że mediator nie wywołuje w błonie postsynaptycznej pobudzenia, a informacja wygasa i nie zostaje przekazana do następnych komórek nerwowych. Taką synapsę nazywamy hamującą.

Funkcjonowanie układu nerwowego:

System nerwowy można podzielić na ośrodkowy układ nerwowy, obejmujący mózg i rdzeń kręgowy,oraz obwodowy układ nerwowy, utworzony przez

nerwy. Nerwy są to skupienia wypustek różnych neuronów, otoczone wspólną osłonką łącznotkankową. Nerwy łączą mózg (nerwy czaszkowe) i rdzeń kręgowy /nerwy rdzeniowe) z receptorami i efektorami. Receptorami są narządy zmysłów /wzroku, słuchu, węchu, dotyku, smaku) i pojedyncze komórki

czuciowe, rozmieszczone zarówno na powierzchni ciała, jak i wewnątrz narządów. Zadaniem receptorów jest odbieranie informacji płynącej z zewnątrz oraz ze środowiska wewnętrznego organizmu i przetwarzania

jej na język układu nerwowego – potencjał czynnościowy komórek nerwowych.

Efektorami są mięśnie i gruczoły. Odpowiedzią na pobudzenie efektorów jest skurcz mięśni lub wydzielanie przez gruczoły. Droga, jaką pobudzenie, czyli impuls nerwowy, musi przebyć od receptora do efektora, nosi nazwę łuku odruchowego.

Jest kilka dobrych sposobów aby nasz biust był jędrny. Gdy zwiotczeje nie jest on już tak bardzo pociągający. Aby nasz biust był w formie wystarczy kilka minut masażu każdego dnia. Mamy tez możliwość sięgnięcia po pilingi i maseczki różnego rodzaju dzięki regularnym masażom skóra stanie się jędrna i sprężysta. Doskonałym sposobem na ujędrnienie pirsi jest masaż przy użyciu kostek lodu. Można go wykonywać codziennie a zabieg ten poprzedzić minutowym masażem. Lód najlepiej przygotować w ten sposób że bierzemy jedno z ziół takich jak rozmaryn, przygotowujemy z niego napar a następnie mrozimy go w kostki. Aby masaż był skuteczny musimy za pomocą kostek lodu zataczać kręgi na piersi jeden i drugiej. Następnie można zatoczyć kilka ósemek wokół piesi i między nimi. Wystarczy kilka minut tj 2-3 i regularność by nasza skóra stała się jędrna. Sposoby nie lubiące lodu , zastępstwem może być masaż biczami wodnymi. Temperatura wody powinna być jak najniższa. Dobry efekt przynosi tez polewanie piersi raz ciepłą raz zimną wodą.
Często też jest stosowana maseczka z alg morskich. Wspaniałe właściwości alg znane są już od kilku lat. Dzięki takiej maseczce skóra na piersiach będzie bardzo elastyczna. Taki zabieg wystarczy stosować raz w tygodniu, góra dwa, można tez piersi obłożyć całymi algami. Ale najwygodniej zakupić sproszkowane algi. Bierzemy wtedy taki proszek i mieszamy z letnią wodą oraz łyżką oliwy. Smarujemy powstałą papką nasze piersi i pozostawiamy ją na około 20 min. Zwiększenie efektu możemy osiągnąć poprzez przykrycie posmarowanych piersi ręcznikiem lub folią. Tak jak wcześniej wspomniałem możliwy też jest peeling. Jego głównym zadaniem jest złuszczenie martwego naskórka ale świetnie on też poprawia krążenie krwi. Wystarczy wykonywać go raz w tygodniu podczas kąpieli. Najlepiej wykonywać go za pomocą szorstkiej rękawicy którą zakupimy w aptece. Pamiętajmy by nie masować za jej pomocą brodawek. Możemy też w tym celu wykorzystać stosowaną powszechnie w peelingach mieszankę soli i oliwy. Mieszamy łyżkę jednego i drugiego składnika. Następnie wcieramy ją w piersi zataczając kółka. Po około jednej minucie spłukujemy wodą. Tak przygotowana skóra aż się prosi o nałożenie maseczki. Wiele kobiet stosuje najprostsze rozwiązanie jakie może być. Mianowicie pod prysznicem polewają piersi raz ciepłą raz zimną wodą. Spróbuj a zobaczysz jaki efekt można osiągnąć tym prostym sposobem. Pamiętajmy że jak już nasze piersi zrobią się zwiotczałe to będziemy im musiały poświecić znacznie więcej czasu wiec lepiej o nie zadbać zanim to się stanie.

Jak dotąd zidentyfikowano ponad 90 ich rodzajów ale za większość chorób odpowiada tylko siedem z nich. Szczególnie są one niebezpieczna dla małych dzieci oraz osób w podeszłym wieku. Jeśli nasze dziecko przebywa min 4h dziennie z innymi dziećmi to możemy być pewni że jest ono nosicielem pneumokoków. Jeśli chodzi o dzieci przebywające w domu to według przeprowadzonych badań pneumokoki posiada około 265 z nich, natomiast u dzieci które przebywają w żłobkach to ponad 60% jest nosicielami. Bakterie te występują niewiele więcej jak u 55 osób które mieszkają samotnie. O tych bakteriach wiele się słyszy ponieważ są one groźnie, a na to składają się dwa powody. Łatwo się przenoszą jednej na inną osobę bowiem wystarczy zwykłe kichnięcie. Ich ulubionym miejscem bytowania jest śluzówka nosa oraz gardła i z tego miejsca bez większych problemów przenoszą się do innych narządów ciała. Zazwyczaj przebywając w naszym organizmie nie wywołują żadnych objawów ale czasem powodują infekcje. Jeśli taką przejdziemy to uzyskujemy wieloletnią odporność na pneumokoka który ja wywołał. Często te dochodzi do problemów ze zdrowiem dopiero po jakimś czasie od momentu jak znalazły się w naszym organizmie. Jeśli w naszym organizmie są te bakterie to możemy zarażać inne osoby nawet o tym nie wiedząc. Kolejnym powodem dla którego tak obawiamy się tych bakterii jest ich sama budowa. Na zewnątrz bakterii znajduje się otoczka zbudowana z wielocukrów. Może ona być różnie zbudowana, co decyduje o tym do jakiej grupy zaliczmy danego pneumokoka. Jeśli do naszego organizmu trafi nieznany szczep to nasz organizm może mieć problemy z jego zwalczeniem. Jeszcze jakiś czas temu zakażenie spowodowane przez pneumokoki leczyło się antybiotykami z grupy penicylin. Jednak w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat powiększyła się liczba szczepów które są odporne a te antybiotyki. A ten fakt można zinterpretować jako formę inteligencji. Wiele z tych szczepów uzyskało także odporność na inne leki. Dziś najskuteczniejsze są antybiotyki o szerokim działaniu. Pamiętajmy że takie antybiotyki niszczą także pożyteczne bakterie znajdujące się w naszym organizmie. Zakażenie pneumokokami może przyjąć dwie formy. Pierwsza z nich nosi nazwę zakażenie nieinwazyjnego, mówimy o nim gdy zaatakowana została błona śluzowa tylko jednego narządu. Ten rodzaj można leczyć według zaleceń lekarza w domu. Natomiast druga grupa to zakażenia inwazyjne, mówimy o nim wtedy gdy bakterie przedostają się z układu oddechowego do krwi lub innego płynu w naszym organizmie. Powoduje to bardzo szybkie rozpowszechnianie się infekcji na cały organizm. Taki stan jest bardzo poważny i może doprowadzić nawet do śmierci lub wywołać tak groźne choroby jak zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych zaplenia płuc id. Badacze podejrzewają że bakterie te będą coraz większym problemem. W chwili obecnej najskuteczniejszym sposobem na walkę z a bakterią są szczepienia. Zaleca się je szczególnie dzieciom do drugiego roku życia osobom starszym i z obniżona odpornością.